Ξεπερνώντας Το Παρελθόν: Αυτό Που Θα Μπορούσα να Γίνω

Ξεπερνώντας Το Παρελθόν: Αυτό Που Θα Μπορούσα να ΓίνωΗ Λ.   με κοιτάει όπως πάντα όταν κάνει μια τέτοια δήλωση-το βλέμμα της είναι υγρό και κόκκινο- , «Ξέρω», λέει και κάνει μια σιωπηλή παύση δευτερολέπτων, «ξέρω τι φταίει για όλα αυτά. Το καταλαβαίνω τώρα πολύ καλά μετά από τόσο καιρό, που κάνω τα ίδια λάθη, που στην αρχή δε μου φαίνονται καν λάθη, αλλά απλά ο μοναδικός δρόμος για να πορευτώ. Δεν έχω μάθει τίποτε άλλο! Έτσι μεγάλωσα, από παιδί εώς σήμερα, αυτά έμαθα από την οικογένεια μου, όχι με τρόπο άμεσο , αλλά έμμεσο όπως μαθαίνεις πολλά πράγματα. Θέλω να πώ , δεν μου είπαν ποτέ πως θα πρέπει να κριτικάρω τον κάθε σύντροφό μου σε κάθε ευκαιρία. Ούτε πως θα πρέπει ν’ανέχομαι διαρκείς προσβολές και κριτική. Απλώς έτσι λειτουργούσαμε. Ο ένας κριτίκαρε και προσέβαλλε τον άλλο ασταμάτητα. Για να βελτιωθεί υποτίθεται.Ή για να εκφράσει τα παράπονα του. Μου πήρε καιρό για να καταλάβω πως είτε διαλέγω συντρόφους που μπορώ να προσβάλλω είτε άλλους που ξέρω ότι θα με απορρίψουν και θα με κριτικάρουν. Έτσι όλα περιστρέφονται μέσα σε αυτό τον κύκλο. Και σκέφτομαι ότι μπορεί και να μη γίνεται να βγείς εν τέλει γιατί πως μπορείς ν’αλλάξεις τόσο ολοκληρωτικά;».

 

Η αυτογνωσία είναι το πρώτο σημαντικό βήμα για την αλλαγή. Μόνη της όμως δεν εγγυάται την μεταμόρφωση. Πόσοι και πόσοι από εμάς γνωρίζουν τις αιτίες των προβλημάτων στη ζωή τους σήμερα κι όμως εξακολουθούν να αισθάνονται παγιδευμένοι μέσα σε αυτά χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτα για να επιφέρουν την αλλαγή!

 

Η αληθινή ουσία της πραγματικής εσωτερικής μεταμόρφωσης, κρύβεται στο να δεχτούμε να κόψουμε το σχοινί που μας κρατά αγκιστρωμένους στο παρελθόν, να το απελευθερώσουμε και ν’αφεθούμε στη ροή του τώρα.

 

Όπως η αλλαγή έχει τα δικά της πλεονεκτήματα έτσι και  η μη αλλαγή έχει πλεονεκτήματα. Ένας από τους λόγους που διαιωνίζουμε τον χορό μας μέσα σε αυτό τον κύκλο είναι πώς βολευόμαστε μέσα σε κάτι που ήδη γνωρίζουμε και μοιάζει οικείο κι ασφαλές: Μία δίκαιη εξήγηση των παθών μας και μετάθεση ευθύνης είτε στους άλλους είτε στις συνθήκες.

 

Άλλοτε πάλι το πρόβλημα, έχει γίνει τόσο δικό μας, τόσο αναπόσπαστο κομμάτι του είναι μας, που αποτελεί κομμάτι της ταυτότητας μας. Εάν δεν είμαι ο «αγχώδης Γιώργος» ή η «μοναχική Μαρία», τότε ποιός/ποιά είμαι;  Εάν αποτινάξω από πάνω μου, όλον το πόνο του παρελθόντος, τους φόβους μου, τις προδοσίες που μου έγιναν, τι θα μου μείνει απόλυτα δικό μου, απόλυτα χαρακτηριστικό του εαυτού μου;

 

Το να αποχαιρετήσουμε το οικείο, είναι μεγάλη πρόκληση. Θα περίμενε κανείς ότι θα ήταν ευκολότερο να αποχαιρετήσουμε το δυσάρεστο οικείο από το ευχάριστο,αυτό όμως δεν είναι πάντα τόσο απλό για τους λόγους που προαναφέρθηκαν.

 

Για να υποδεχτείς το καινούριο, θα πρέπει να πετάξεις κάτι από το παλιό, γιατί ο,τιδήποτε κι αν έρθει στη ζωή σου χρειάζεται χώρο. Αν η ντουλάπα σου, είναι γεμάτη με ρούχα από τότε που γεννήθηκες, ρούχα βρεφικά, παιδικά, εφηβικά, ενήλικα, ρούχα που αγόρασες, που σου δόθηκαν, που αντάλλαξες, κι αν τα κρατάς όλα μέσα της, ακόμα κι αν δεν χρησιμεύουν σε τίποτα πια, δε θα έχεις χώρο για νέα ρούχα. Κι ακόμα κι αν τελικά κάνεις χώρο και τα πιέσεις να μπούν κι αυτά μέσα, ίσως την επόμενη φορά να μην μπορέσεις καν να τα βρείς για να τα φορέσεις.

 

Γι’αυτό ρώτα τον εαυτό σου: Πόση προθυμία έχω να ελευθερώσω το παρελθόν από μέσα μου; Πόση προθυμία έχω να ξεβολευτώ; Να αφεθώ;  Να κάνω λάθος; Να παρατήσω το οικείο που δε με βοηθά για κάτι νέο κι άγνωστο;

 

Τελετή Απελευθέρωσης

 

Ένας συμβολικός τρόπος για να πείς αντίο σε κομμάτια του παρελθόντος που ακόμα σε βαραίνουν σήμερα είναι να δημιουργήσεις ένα «τελετουργικό» απελευθέρωσης (1).

 

  • Δημιούργησε την κατάλληλη ατμόσφαιρα  για να επιτελέσεις την τελετή. Ίσως να είναι χρήσιμο ν’αποσυρθείς σ’ένα ήσυχο μέρος του σπιτιού, να χαμηλώσεις τα φώτα, ν’ανάψεις κεριά, και να βάλεις την αγαπημένη σου μουσική.
  • Γράψε μία λίστα πραγμάτων από το παρελθόν τα οποία θα ήθελες να απελευθερώσεις από τη ζωή σου. Θυμήσου ότι «απελευθερώνω» δε σημαίνει σβήνω ή ξεφορτώνομαι. Σημαίνει πως είσαι έτοιμος/η να αγκαλιάσεις μια νέα πραγματικότητα του εαυτού σου, μια πραγματικότητα, που ήταν πάντα μέσα σου, αλλά ο φόβος σου την κρατούσε κρυφή. Στο ίδιο χαρτί, δημιούργησε μία άλλη λίστα των πραγμάτων που χρειάζεται να αποδεχτείς, «ν’αγκαλιάσεις» για να είσαι σε καλύτερη θέση ν’απελευθερώσεις το παρελθόν.
    Παράδειγμα:

    ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΩ ΑΓΚΑΛΙΑΖΩ
    Το να κατηγορώ τους γονείς μου

    για τα προβλήματα μου

    Τη συγχώρεση για τους

    γονείς μου

  • Έπειτα, πάρε ένα ψαλίδι και κόψε τη λίστα σε μικρά κομμάτια έτσι ώστε κάθε χαρτάκι έχει μόνο ένα θέμα με ένα «Απελευθερώνω» κι ένα «Αγκαλιάζω». Φέρε τα χαρτάκια μαζί σου, σ’ένα μέρος που είναι ασφαλές να τα κάψεις. Ανάφερε δυνατά κάθε πράγμα που απελευθερώνεις και κάθε που αγκαλιάζεις κι ύστερα κάψε τα.

 

  • Όταν τελειώσεις, γράψε σ’ενα χαρτί τα πρακτικά βήματα που θα ήθελες να κάνεις προκειμένου να εκπληρώσεις το «Αγκαλιάζω» και να υποστηρίξεις μια συνεχή αλλαγή για τα κομμάτια του παρελθόντος που απελευθέρωσες.

 

«Δεν είμαι αυτό που μου συνέβη, είμαι αυτό που επιλέγω να γίνω».

 

― C.G. Jung

Από:Μαρία Μεραμελιωτάκη-Simon via happymind.gr

  1. Katherine Woodward Thomas (2004) .Calling in «The One»: 7 Weeks to Attract the Love of Your Life, New York: Three Rivers Press

 

Ένα Αντίδοτο Στο Φόβο,Το Θυμό, Τη Μοναξιά: Metta

Ένα Αντίδοτο Στο Φόβο,Το Θυμό, Τη Μοναξιά: Metta

Ένα Αντίδοτο Στο Φόβο,Το Θυμό, Τη Μοναξιά: MettaΌλο και περισσότερο, η σύγχρονη ψυχολογία και ψυχοθεραπεία, δανείζονται τεχνικές από τον διαλογισμό και τις ανατολικές φιλοσοφίες για να βοηθήσουν τα άτομα να χειριστούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Η πιο γνωστή από αυτές τις πρακτικές είναι εκείνη της ενσυνειδητότητας (mindfulness).  Μια άλλη, λιγότερο γνωστή είναι η πρακτική της Metta.

Η λέξη Metta προέρχεται απ΄την αρχαία ινδική διάλεκτο Pali και σημαίνει αγάπη η οποία χαρακτηρίζεται από πράξεις ευγένειας. Ο διαλογισμός Metta , είναι μια πρακτική που μας εξασκεί στην αγάπη δίχως όρους, την καλοσύνη και τη συμπόνια.  Όταν εξασκούμε τον διαλογισμό αυτό, επικεντρώνουμε αρχικά αυτή την ενέργεια της αγάπης στον εαυτό μας, αποδεσμεύοντας από μέσα μας τον εσωτερικό κριτή που μας σαμποτάρει. Στη συνέχεια στέλνουμε την αγάπη μας στους ανθρώπους που θαυμάζουμε και αγαπάμε, σε αυτούς που μας είναι ουδέτεροι, σε αυτούς οι οποίοι επιδρούν αρνητικά πάνω μας και τέλος σε ολόκληρο τον κόσμο.  Μέσω της πρακτικής αυτής, είναι πιθανό να νιώσουμε ότι αρχίζουν να χαλαρώνουν τα σύνορα που έχουμε δημιουργήσει μεταξύ μας και να βιώσουμε τη διασύνδεση μας με όλα τα όντα .

Ο Βούδας δίδαξε τον διαλογισμό Metta σαν αντίδοτο στο φόβο: ο θρύλος λέει ότι έστειλε μια ομάδα μοναχών να διαλογιστούν σ’ενα δάσος, το οποίο ήταν γεμάτο από τα πνεύματα των δένδρων. Τα πνεύματα θύμωσαν με την παρουσία των μοναχών και προσπάθησαν να τους διώξουν μεταμορφωνόμενα σε μακάβρια οράματα με απαίσιες μυρωδιές και τρομακτικούς ήχους. Η παράδοση λέει ότι οι μοναχοί τρόμαξαν και γύρισαν στο Βούδα ζητώντας του να τους στείλει σ’έναάλλο δάσος για την πρακτική τους. Ο Βούδας όμως απάντησε «Θα σας στείλω πίσω στο ίδιο δάσος αλλά θα σας παρέχω τη μόνη προστασία που χρειάζεστε». Αυτή ήταν η πρώτη διδαχή του διαλογισμού στην ευγενική αγάπη (metta).  Η ιστορία έχει ευχάριστο τέλος: οι μοναχοί γύρισαν πίσω στο δάσος και εξάσκησαν το διαλογισμό. Έτσι τα πνεύματα του δάσους συγκινήθηκαν από την ενέργεια αγάπης που πλημμύρισε το δάσος κι αποφάσισαν να υπηρετήσουν τους μοναχούς με κάθε τρόπο. Το νόημα της ιστορίας είναι  ότι ένας νούς που είναι πλημμυρισμένος από φόβο μπορεί να διαπεραστεί από την αγάπη και την ευγένεια. Επίσης, ένας νούς που είναι γεμάτος από αυτό το είδος αγάπης δε μπορεί να κατακτηθεί από το φόβο, κι ακόμα αν ο φόβος παρουσιαζόταν , δε μπορούσε να γεμίσει έναν τέτοιο νού.

Η Metta είναι εκείνη η αγάπη που δεν χαρακτηρίζεται από επιθυμία και μας βοηθά να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε ξέχωροι από τους άλλους αλλά μέρη ενός ευρύτερου όλου. Κατανοώντας την σύνδεση μας με τα υπόλοιπα όντα και τον κόσμο, νιώθουμε ένωση, εμπιστοσύνη, ασφάλεια και ο φόβος, ο θυμός και η μοναξιά συρρικνώνονται.

Μέσω της Metta, αγκαλιάζουμε όλα τα μέρη του εαυτού μας και του κόσμου. Φωτίζουμε την εσωτερική μας ακεραιότητα γιατί ανακουφιζόμαστε από την ανάγκη ν’αρνηθούμε διαφορετικά κομμάτια του εαυτού μας. Ανοιγόμαστε στα πάντα μέσα από την επουλωτική δύναμη της αγάπης.

Για να εξασκήσεις τον διαλογισμό στην ευγενική  αγάπη (metta),

  • Το πρώτο βήμα είναι να γίνεις φίλος του εαυτού σου. Άρχισε λοιπόν με το να στείλεις νοερά αγάπη, συμπόνια κι ευγένεια στον εαυτό σου. Μπορείς να δοκιμάσεις  κάθε τρόπο που σ’αγγίζει καλύτερα για να το κάνεις αυτό: Δημιοργώντας μια νοερή εικόνα ή να νιώθωντας την αγάπη αυτή σωματικά ή συναισθηματικά.  Μπορείς να συνοδεύσεις αυτή σου την πρόθεση με προτάσεις που την επιβεβαιώνουν όπως:

Ας είμαι ελεύθερος από τον κίνδυνο

Ας είμαι ευτυχισμένος

Ας είμαι υγιής

Ας ζώ με ευκολία

Εάν αυτές οι φράσεις δε σου ταιριάζουν, δημιιούργησε τις δικές σου.

  • Αφού στείλεις αγάπη στον εαυτό σου, συνέχισε στέλνοντας  αγάπη σε κάποιον που θαυμάζεις ή σε κάποιον για τον οποίο νιώθεις ευγνωμοσύνη.Στην πρακτική της metta, το άτομο αυτό λέγεται «ευεργέτης».  Φέρνοντας  το πρόσωπο του στο μυαλό σου, στείλε του τις φράσεις:

Ας είσαι ελέυθερος από τον κίνδυνο

Ας είσαι ευτυχισμένος

Ας είσαι υγιής

Ας ζείς με ευκολία

 

  • Μετά συνέχισε στέλνοντας την ίδια ενέργεια αγάπης και καλοσύνης σ’ένα αγαπημένο πρόσωπο. Επανάλαβε τις ίδιες φράσεις όπως έκανες με τον «ευεργέτη» ή δημιούργησε δικές σου που σ’αγγίζουν περισσότερο.
  • Παραδοσιακά, το επόμενο πρόσωπο στο οποίο μεταβαίνεις λέγεται «ουδέτερο». Είναι συνήθως κάποιος που ούτε συμπαθείς ούτε αντιπαθείς. Ίσως είναι ο ταμίας στο σούπερμάρκετ ή ο άνθρωπος που κάθεται απέναντι σου στο λεωφορείο. Και πάλι νοερά στείλε του αγάπη επαναλαμβάνοντας τις φράσεις που είπες και για τα δύο προηγούμενα άτομα.
  • Μετά καλείσαι να στείλεις την ευγενική αυτή αγάπη σε κάποιον με τον οποίο είχες διαμάχες ή δυσκολίες. Το να στείλεις την αγάπη σου σ’ένα τέτοιο άνθρωπο δε σημαίνει ότι αρνείσαι τις δικές σου ανάγκες, το θυμό ή τον πόνο σου αλλά ότι απλώς εξερευνάς την έμφυτη δυνατότητα σου για αγάπη δίχως όρους. Φέρε στο μυαλό σου το άτομο αυτό κι επανέλαβε τις ίδιες φράσεις όπως έκανες και με τους άλλους.
  • Το τελικό βήμα της πρακτικής αυτής είναι η προσφορά νοερής αγάπης σε όλα τα όντα χωρίς καμμιά διάκριση ή εξαίρεση. Θα μπορούσες να επαναλάβεις φράσεις όπως:

Ας είναι όλα τα όντα ελεύθερα από τον κίνδυνο.

Ας είναι όλα τα όντα ευτυχισμένα.

Ας είναι όλα τα όντα υγιή.

Ας ζούν όλα τα όντα με ευκολία.

Όταν εξασκούμε το διαλογισμό στην ευγενική αγάπη, ο νούς μας  γίνεται ανοιχτός και μπορεί να περιέχει όλες τις εμπειρίες της ζωής, ευχάριστες ή δυσάρεστες. Καταλαβαίνουμε ότι  ο πόνος δεν είναι προδοσία αλλά κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας μας.  Καταλαβαίνουμε ότι ο διαχωρισμός μας από τον υπόλοιπο κόσμο, δεν είναι παρά αυταπάτη. Η δύναμη της αγάπης μας αγκαλιάζει τόσο δυνατά, ώστε κάνει τον φόβο και το θυμό να χάνουν την τρομακτική τους διάσταση.

Κατανοώντας Τις Σχέσεις Μας: Πώς μπορεί Να Μας Επηρεάσει Το Παρελθόν

 

Debunking-12-Myths-About-Relationships_HI

Το παρελθόν μας – όλα εκείνα τα πράγματα που κουβαλάμε από αυτό -επαναλαμβάνεται μέσα από τη ζωή μας. Υπάρχει στις αναλαμπές της παιδικής μας ηλικίας, σε εικόνες και συναισθήματα που μερικές φορές μοιάζουν ασύνδετα το ένα με το άλλο. Υπάρχουν αναμνήσεις από λακκούβες γεμάτες λάσπη, πρόσωπα, παιχνίδια, δωμάτια, αυλές, σύννεφα ή το φως του ήλιου που ακουμπά στο πλάι μιας αποθήκης. Το σώμα μας «θυμάται» τις φορές που αποτύχαμε και τις φορές που κατορθώσαμε κάτι σπουδαίο. Θυμάται ακόμα τη θλίψη και τον φόβο που βιώσαμε, την οργή, την εμπιστοσύνη και την ελπίδα.

Με τη βοήθεια της προσαρμοστικότητας, λαμβάνουμε τα βιολογικά μας χαρακτηριστικά και επιβιώνουμε την παιδική μας ηλικία αγνοώντας τα μέρη του εαυτού μας που παραμένουν υποσυνείδητα. Μπορεί να απορρίψουμε όλα εκείνα που δυσαρεστούν τους γονείς μας και να θεωρήσουμε τις άμεσες σωματικές αντιδράσεις τους απέναντί μας ως μια αναπαράσταση όλου του κόσμου με αποτέλεσμα να χτίσουμε τις προσδοκίες και τις στρατηγικές μας με βάση αυτές.

Μετά την παιδική ηλικία, καθώς αρχίζουμε να ερευνούμε και να προσαρμοζόμαστε σε διάφορα καινούρια συστήματα, αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε την αυθαίρετη φύση τους. Η διαπίστωση μπορεί να μας οδηγήσει σταδιακά και φυσικά προς την επανασύνδεση με τα μέρη του εαυτού μας που είχαμε παραμελήσει. Αυτή τη μετάβαση συχνά ακολουθεί ένα μείγμα αποδοχής και θλίψης.

Οι εμπειρίες της παιδικής μας ηλικίας διαμορφώνουν τις προσδοκίες μας στις σχέσεις, καθώς και τον τρόπο δημιουργίας δεσμών. Οι συγκεκριμένες εμπειρίες μπορεί να δημιουργήθηκαν στην προ-λεκτική φάση, και μπορεί να μην έχουμε τη δυνατότητα να τις εκφράσουμε με σαφείς λέξεις ακόμα και προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Όταν όμως οι σχέσεις φτάνουν σε ένα συγκεκριμένο σημείο και γίνονται πιο στενές, συχνά ξεπηδούν από μέσα μας, ίσως με τη μορφή του φόβου ή του θυμού, ως μια αυτοματοποιημένη αντίδραση που συμβαίνει χωρίς να το καταλαβαίνουμε και συνήθως το αντιλαμβανόμαστε αργότερα, όταν το σώμα μας πλέον είναι ήρεμο.

Η ικανοποίηση των αναγκών μας εξαρτάται από τον τρόπο που συνέβαινε από γενιά σε γενιά

Όταν οι ανάγκες μας καλύπτονται από τους γονείς μας αλλά και από εμάς σωστά και με συνέπεια κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, το συγκεκριμένο μοτίβο δημιουργίας δεσμών είναι πιθανό να συνεχιστεί σε όλες τις γενιές. Ασφαλής προσκόλληση/δεσμός σημαίνει ότι ξέρουμε πώς να είμαστε απέναντι στον εαυτό μας και απέναντι στους άλλους.

Οι δύο ακραίοι τύποι προσκόλλησης/δεσμού (αγχώδης/αποφευκτικός) προκύπτουν όταν οι γονείς δεν ξέρουν πώς να ανταποκρίνονται σε συγκεκριμένες συμπεριφορές ή συναισθήματα. Ίσως κανείς δεν τους βοήθησε να διαμορφώσουν αυτή την ικανότητα ή ίσως βιώσαν τραύματα που επηρέασαν την ικανότητά τους να ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας. Όποια κι αν είναι η αιτία, όταν στην παιδική μας ηλικία υπάρχει αδυναμία ικανοποίησης των αναγκών μας, είναι πιθανό να αρχίσουμε να χωριζόμαστε από κάποιες πλευρές του εαυτού μας και να χάσουμε τη σχέση με αυτές καθώς και με τους άλλους.

Όταν ένα άτομο με περιορισμένη ανοχή στα εσωτερικά ερεθίσματα γίνεται γονέας, ένα σύνολο «περιοριστικών» ικανοτήτων συχνά περνά στην επόμενη γενιά. Με άλλα λόγια, τα παιδιά μαθαίνουν ότι είναι καλύτερο να αποφεύγουν το δυσάρεστο συναίσθημα τόσο απέναντι στον εαυτό τους όσο και στους άλλους. Από τη μια πλευρά, αυτό είναι κάτι που μπορεί να υιοθετηθεί και ακόμη να φανεί χρήσιμο αφού βασίζεται στις εμπειρίες. Από την άλλη, η προστασία του εαυτού μας από τα εσωτερικά ερεθίσματα μπορεί να μετατραπεί σε μια περιοριστική οπτική μέσα από την οποία τα παιδιά μαθαίνουν τον κόσμο και αυτό το μοτίβο ενδέχεται να διαιωνιστεί.

Ο γονέας δεν είναι ο μοναδικός δάσκαλος. Τα παιδιά μαθαίνουν από τα αδέλφια τους, από τους συγγενείς, μέσα από τα δυσάρεστα γεγονότα, μέσα από τα πολλά απρόβλεπτα της ζωής. Στις περιπτώσεις που ένα παιδί αποτυγχάνει να προσδιορίσει την αίσθηση του εαυτού του ή πτυχές του εαυτού του χάνονται, ένα διαφορετικό μοτίβο – ένα μοτίβο ψυχικής αποσύνδεσης – μπορεί να συνεχίσει από γενιά σε γενιά και να οδηγήσει σε ακραίες αντιδράσεις και πόλωση. Αυτή η ανασφαλής προσκόλληση μπορεί να είναι αποφευκτική ή αγχώδης, μια εσωτερικευμένη αίσθηση ψυχικής ακαμψίας ή χάους, μια αίσθηση είτε του «υπερβολικού» είτε του «όχι αρκετού».

Ολοκλήρωση μέσω της διαφοροποίησης

Τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά, θα πρέπει να προσδιορίσουμε τα κομμάτια του παζλ πριν το φτιάξουμε. Πρώτα χωρίζουμε, αναγνωρίζουμε και προσδιορίζουμε. Χωρίζουμε προκειμένου να διαφοροποιηθούμε, να εντοπίσουμε τις παρούσες αλλαγές από τον προηγούμενο χωρισμό. Ύστερα κάνουμε σχέσεις. Κάνουμε σχέσεις για να πειραματιστούμε, να μοιραστούμε ό,τι έχουμε μάθει, να αποκαλύψουμε τον εαυτό μας ο ένας στον άλλο, να δείξουμε στους άλλους πώς να μας φέρονται ή για να δείξουμε σε διάφορες πλευρές του εαυτού μας πώς να αντιμετωπίζουν άλλες πλευρές.

 

Μια σημαντική πρόκληση είναι η υποβόσκουσα «επιθυμία» των δύο ακραίων τύπων προσκόλλησης/δεσμού ότι κάποιος άλλος θα έρθει να μας σώσει ή να μας δώσει αξία, θα μας φροντίσει ή θα μας προσδιορίσει. Αυτή η επιθυμία συχνά είναι το αποτέλεσμα μιας εμπειρίας από την παιδική μας ηλικία που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Για να έχουμε εμείς τον έλεγχο της ζωής μας, πρέπει να αποκοπούμε από αυτή την επιθυμία.

Η απόκτηση του ελέγχου αυτού συχνά προκύπτει σταδιακά: «Αν οι άλλοι δεν με βοηθήσουν, εγώ τι πρέπει να κάνω;». Συχνά η απόκτηση του ελέγχου συμπίπτει με μια σχέση ή λαμβάνει χώρα σε μια οργανωμένη κοινωνία. Ίσως υπάρχει μια υποβόσκουσα αποδοχή στο να αφήνουμε τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους και ταυτόχρονα μια αναγνώριση του τι πραγματικά συμβαίνει: «Αυτή τη στιγμή, ακόμη και χωρίς να έχω λύσει τα ζητήματα που κουβαλώ από το παρελθόν, είμαι καλά. Λυπάμαι για τις στιγμές που δεν ένιωθα καλά. Μαθαίνω όσα οι γονείς μου αγνοούσαν εκείνη την εποχή. Οι ανάγκες μου πλέον ικανοποιούνται και το σώμα μου είναι ήρεμο».

Ενστικτώδης συμπεριφορά: η αντίδραση μάχης ή φυγής στην εξέλιξη ενός παιδιού

Σε περίπτωση που οι γονείς μας ενεργοποιούσαν τα συναισθήματα ή τη συμπεριφορά μας με τρόπο που να προκαλεί την αντίδραση μάχης, χάνουμε τη δυνατότητα να δράσουμε και μπορεί να νιώθουμε ότι εισέβαλαν σε σημαντικό βαθμό. Πρόκειται για δομικό στοιχείο της αποφευκτικής προσκόλλησης και μας κάνει να νιώθουμε μια εσωτερικευμένη, συνεχή αίσθηση ελέγχου, συναισθηματικής απόρριψης και αδιαφορίας. Νιώθουμε ότι οι ανάγκες μας δεν έχουν σημασία, ότι χάνουμε τον εαυτό μας. Έτσι, είναι πιθανόν να αποφασίσουμε να μην δίνουμε τίποτα άλλο πλέον, να αναδιπλωθούμε.

Αυτές οι ακραίες αντιδράσεις αντιπροσωπεύουν την ιδιαίτερή μας θέση σε ένα παγκόσμιο πρότυπο βασικών ανθρώπινων αντιδράσεων – μάχη, φυγή ή πάγωμα – και απεικονίζουν τους τρόπους που αυτό το μοτίβο διαδίδεται από τη μία γενιά στην επόμενη.

Άλλες φορές, όταν ένας γονέας απομακρύνεται από κάτι που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως ιδιαίτερης σημασίας για τον εαυτό μας, εσωτερικεύουμε αυτή την αντίδραση φυγής και συνεχίζουμε να εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας σε όλη μας τη ζωή θεωρώντας ότι κάποιο κομμάτι μας είναι άσχημο και πρέπει να παραμείνει κρυφό. Αυτή η πεποίθηση καθώς και η επακόλουθη δημιουργία προτύπων εσωτερικής πόλωσης που απλώς ενισχύουν το κομμάτι μέσα μας ώστε να γίνει πιο εμφανές, χαρακτηρίζουν τον τύπο προσκόλλησης που είναι γνωστός ως αγχώδης.

Λαμβάνοντας υπόψη την υψηλή συχνότητα ύπαρξης ακραίων μορφών προσκόλλησης σε πολιτιστική αλλά και παγκόσμια κλίμακα, είναι πολύ σημαντικό να ξεκινήσουμε να εξερευνούμε τις δικές μας αντιδράσεις. Σε θεμελιώδες επίπεδο, η επίγνωση και ο συντονισμός με τις δικές μας φυσικές βιολογικές αντιδράσεις μπορούν να επηρεάσουν τις επόμενες γενιές.

 

Πηγή: goodtherapy.org

Η Ψυχολογία Του Εργασιακού Εκφοβισμού (bullying)

Ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσετε τα άτομα που ασκούν εκφοβισμό στον χώρο εργασίας σας είναι με τη βοήθεια των υπολοίπων συναδέλφων σας να αποκαλύψετε τη συμπεριφορά τους, έτσι ώστε να μην έχουν πλέον τη δυνατότητα να σας ενοχλούν.

Ο εκφοβισμός μπορεί να μετατρέψει ακόμα και μια ιδανική δουλειά σε κάτι τρομακτικό. Είτε πρόκειται για κάποιον συνάδελφο είτε για το αφεντικό σας, ο εκφοβισμός στον χώρο εργασίας μπορεί να σας κάνει να φτάνετε συνεχώς στα όριά σας, να νιώθετε φοβισμένοι και αβοήθητοι.

Τα άτομα που ασκούν εκφοβισμό γενικά είναι άτομα που εκφοβίζουν ή ελέγχουν τους άλλους προκειμένου να επιτύχουν τους στόχους τους. Είναι πιθανό να γίνονται συνεργάσιμοι όταν οι στόχοι τους επιτυγχάνονται, αλλά δεν φέρονται ούτε δίκαια ούτε έντιμα. Τέτοιου είδους άτομα στον χώρο εργασίας χειραγωγούν ή τρομοκρατούν όσους έχουν κατώτερη ή ίση θέση με αυτούς. Μπορεί επίσης να εκφοβίζουν και τους ανωτέρους τους, όπως για παράδειγμα απειλώντας τους να παραιτηθούν σε κάποια πολύ κρίσιμη στιγμή.

Εσφαλμένα θεωρούμε ότι τα άτομα αυτά έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, αφού στην πραγματικότητα η συμπεριφορά τους είναι μια αντίδραση εσωτερικευμένης ντροπής. Παρά το γεγονός ότι ορισμένοι άνθρωποι που νιώθουν ντροπή όντως έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, οι εκφοβιστές συνήθως διαθέτουν υψηλή αυτοεκτίμηση και αλαζονεία. Επιτίθενται στους άλλους προκειμένου να απαλλαγούν από την ντροπή – γεγονός που τους επιτρέπει να εξακολουθούν να αγνοούν τα συναισθήματά τους.

Στην παιδική τους ηλικία, οι άνθρωποι διαμορφώνουν διαφορετικούς τρόπους αντίδρασης στο συναίσθημα της ντροπής. Καθώς ενηλικιώνονται, αυτές οι αντιδράσεις μετατρέπονται σε χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους. Οι πιο συνηθισμένες χωρίζονται σε 4 κατηγορίες: επίθεση στους άλλους, στροφή ενάντια στον εαυτό τους, αποφυγή και απόσυρση. Όταν οι εκφοβιστές νιώθουν ντροπή – για παράδειγμα, όταν υπάρχει πιθανότητα να φανούν ανεπαρκείς στη δουλειά τους – επιτίθενται στους άλλους.

Σε ακραίες περιπτώσεις, γίνονται ναρκισσιστές και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τη βαθιά εσωτερικευμένη ντροπή που νιώθουν επιτιθέμενοι συνεχώς στους άλλους.

Από την άλλη πλευρά, οι άνθρωποι τους οποίους βάζουν στόχο, συνήθως είναι ευαίσθητοι και στρέφονται εναντίον του εαυτού τους ως αντίδραση στο συναίσθημα της ντροπής που νιώθουν. Η αυτο-ενοχοποίηση συμβάλλει στη διατήρηση της συγκεκριμένης κατάστασης, συμβάλλει όμως ταυτοχρόνως και στο να νιώθει κάποιος μονίμως θύμα.

Μια άλλη αντίδραση στο συναίσθημα της ντροπής είναι η απόσυρση, με την οποία το άτομο κρύβει τα συναισθήματά του από τους άλλους και μπορεί να οδηγηθεί σε κατάθλιψη. Είναι συνηθισμένη σε άτομα που έχουν πέσει θύματα εκφοβισμού για παρατεταμένο χρονικό διάστημα στον χώρο της εργασίας και είναι εξίσου βλαβερή με τη στροφή  εναντίον του εαυτού τους.

Από ψυχολογικής πλευράς, οι εκφοβιστές κάνουν τους άλλους να ντρέπονται εντοπίζοντας και στοχεύοντας τις ανασφάλειές τους. Η επίθεση των τους είναι  ουσιαστικά η δική τους ντροπή η οποία στοχεύει τα ευαίσθητα σημεία του θύματος.

Η επίθεση στους άλλους όχι μόνο μειώνει την ντροπή που αισθάνονται οι ίδιοι, αλλά επίσης ενισχύει το αίσθημα της εξουσίας. Παρ’ όλο που μειώνουν τους άλλους σε μια προσπάθεια να νιώσουν καλύτερα, δεν συνειδητοποιούν πόσο άσχημα αισθάνονται για τον εαυτό τους. Μέσα από τη συμπεριφορά τους, τα δικά τους συναισθήματα ανεπάρκειας παραμένουν κρυφά. Η μειωτική συμπεριφορά απέναντι στους άλλους διατηρεί το συναίσθημα της ντροπής ασυνείδητο. Αν ο εκφοβιστής φερθεί υποτιμητικά σε κάποιον συνάδελφό του κι εκείνος του φερθεί με παρόμοιο τρόπο, θα εστιάσει στην άσχημη συμπεριφορά του συναδέλφου του και δεν θα αντιληφθεί ότι ουσιαστικά πρόκειται για μια αντίδραση στη δική του στάση.

Οι ενήλικες στον χώρο εργασίας τους είναι τόσο ευάλωτοι όσο τα παιδιά στην παιδική χαρά, αν παρασυρθούν από τον εκφοβισμό και πιστέψουν ότι υποφέρουν από χαμηλή αυτοεκτίμηση. Οποιαδήποτε προσέγγιση όσον αφορά την αντιμετώπιση του εκφοβιστή δεν θα έχει αποτέλεσμα αν βασιστεί στην πεποίθηση ότι αυτός έχει συνειδητή επίγνωση της ντροπής που νιώθει ή είναι σε θέση να νιώσει τύψεις.

Η αντιμετώπιση των ατόμων αυτών πρέπει να γίνεται με τη βοήθεια των συναδέλφων. Με τον τρόπο αυτό, τα θύματα λαμβάνουν υποστήριξη όσον αφορά τα συναισθήματά τους, δεδομένου ότι διατρέχουν τον κίνδυνο να απομονωθούν. Όταν όλοι μαζί λειτουργήσουν ως ομάδα και συζητήσουν τη συμπεριφορά του συγκεκριμένου ατόμου, τον θέτουν υπό έλεγχο, ενώ ο ίδιος με αυτό τον τρόπο χάνει τη δύναμη να τρομοκρατεί τους άλλους και αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της απομόνωσης.
Οι εκφοβιστές μπορούν να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους μόλις αναπτύξουν την ικανότητα να ανέχονται τη δυσφορία που νιώθουν – αντί να ενεργούν επιθετικά – και μάθουν να διαχειρίζονται θετικά το συναίσθημα της ντροπής.

 

Πηγή: theguardian.com

Τα Ανεξήγητα Σωματικά Συμπτώματα Και Τι Μπορείτε Να Κάνετε

Τα Ανεξήγητα Σωματικά Συμπτώματα Και Τι Μπορείτε Να Κάνετε

Τα Ανεξήγητα Σωματικά Συμπτώματα Και Τι Μπορείτε Να Κάνετε
Εάν βασανίζεστε από σωματικά συμπτώματα για τα οποία έχετε επισκεφτεί γιατρούς κι έχετε κάνει όλες τις απαραίτητες εξετάσεις, κι όμως δε σας έχουν διαγνώσει τίποτα που να τα εξηγεί, ίσως το πρόβλημα σας να μην έχει απόλυτα ιατρική αιτία αλλά κάποια ψυχολογική βάση.

Στη διαταραχή σωματικών συμπτωμάτων, το άτομο επικεντρώνεται υπερβολικά στα σωματικά συμπτώματα, όπως τον πόνο, την αδυναμία ή τη δυσκολία αναπνοής κι αυτό οδηγεί σε έντονη δυσφορία και προβλήματα στην καθημερινή λειτουργικότητα.  Ένας άνθρωπος που υποφέρει από τη διαταραχή αυτή, έχει υπερβολικές σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορορές οι οποίες απορρέουν από αυτά τα συμπτώματα. Για παράδειγμα, μπορεί να τρέχει από γιατρό σε γιατρό, κάνοντας την μια εξέταση μετά την άλλη, ανησυχώντας διαρκώς πως έχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα το οποίο δεν διαγιγνώσκεται. Τα σωματικά συμπτώματα μπορεί να έχουν ή να μην έχουν σχέση με κάποιο ιατρικό πρόβλημα. Μπορεί να αφορούν διάφορα όργανα ή συστήματα του σώματος όπως το νευρικό ή το γαστρεντερικό σύστημα. Αναλυτικά, θα μπορούσαν να εμφανίζονται συμπτώματα όπως:

Καρδιακά:

Δύσπνοια

Αίσθηση παλμών

Πόνος στο στήθος

 

Γαστρεντερικά:

Εμετός

Κοιλιακός πόνος

Δυσκολία στην κατάποση

Ναυτία

Φούσκωμα

Διάρροιες

 

Μυοσκελετικά:

Πόνος στα πόδια ή χέρια

Πόνος στην πλάτη

Πόνος στις αρθρώσεις

 

Νευρολογικά:

Πονοκέφαλοι

Ζαλάδες

Αμνησία

Αλλαγές στην όραση

Μυική αδυναμία

 

Ουροποιητικό/γεννητικό:

Πόνος κατά την ούρηση

Χαμηλή libido.

Δυσπαρευνία

Ανικανότητα

Δυσμηνόρροια, ασταθής κύκλος και μηνορραγία

 

Πάντως, το να μην ανευρίσκεται κάποια ιατρική αιτία για τα συμπτώματα του ατόμου, δεν θα έπρεπε να είναι το μοναδικό κριτήριο διαγνωσής του με σωματόμορφη διαταραχή. Αυτό που παίζει πρωτεύοντα ρόλο είναι ο βαθμός υπερβολής των σκέψεων, συναισθημάτων και συμπεριφορών του ατόμου καθώς και το κατά πόσο αυτά είναι δυσανάλογα με το πρόβλημα.

Τα διαγνωστικά κριτήρια είναι τα ακόλουθα:

Ένα ή περισσότερα σωματικά συμπτώματα τα οποία προκαλούν δυσφορία και αναστάτωση στη ζωή του ατόμου

Υπερβολικές σκέψεις, συναισθήματα ή συμπεριφορές που σχετίζονται με τα σωματικά συμπτώματα ή ανησυχία για την υγεία η οποία διαφαίνεται μέσω τουλάχιστον ενός απο τα επόμενα:

Δυσανάλογες και διαρκείς σκέψεις ως προς τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων

Συνεχόμενο υψηλό επίπεδο άγχους για την υγεία ή τα εμφανιζόμενα συμπτώματα

Υπερβολικός χρόνος και ενέργεια που καταναλώνονται σε ανησυχίες περί υγείας/συμπτωμάτων

Τουλάχιστον ένα σύμπτωμα είναι διαρκώς παρόν (συνήθως περισσότερο από 6 μήνες), παρόλο που θα μπορούσαν να υπάρχουν και άλλα συμπτώματα που έρχονται και φεύγουν.

Οι άνθρωποι με διαταραχή σωματικών συμπτωμάτων συνήθως δυσκολεύονται να πιστέψουν πώς το πρόβλημα τους οφείλεται σε συναισθηματικές παρά σωματικές αιτίες. Μια μέση ηλικία έναρξης του προβλήματος είναι τα 30 έτη.

 

Αιτιολογία

Πρόσφατες έρευνες δείχνουν πως άνθρωποι με σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου είναι πιο πιθανό να πάσχουν από υτή τη διαταραχή.

Η σωματοποίηση επίσης συναντάται και σε ανθρώπους με διαταραχή μετατατραυματικού στρες. Η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας επίσης σχετίζεται με αυξημένο ρίσκο για διαταραχή σωματικών συμπτωμάτων.

Ο άνθρωπος που σωματοποιεί φαίνεται πώς αναζητά τον ρόλο του αρρώστου που του δίνει κάποια ανακούφιση από στρεσογόνες ή πολύ δύσκολες διαπροσωπικές απαιτήσεις. Στις περισσότερες κουλτούρες, ο ρόλος του αρρώστου παρέχει προσοχή, φροντίδα και κάποιες φορές ακόμα και οικονομικές ανταμοιβές. Εδώ να σημειώσουμε πως δεν υπάρχει χειριστικότητα από την πλευρά του ασθενή διότι δεν συνειδητοποιεί την διαδικασία μέσω της οποίας εμφανίζονται τα συμπτώματα, δεν μπορεί να τα διώξει και πραγματικά τα βιώνει.

Διάφορες μελέτες έχουν δείξει συσχέτιση μεταξύ σωματοποίησης και ιστορικού σεξουαλικής ή σωματικής κακοποίησης σε ένα αρκετά σημαντικό ποσοστό ασθενών.  Μια μελέτη επίσης έδειξε ότι σε κάποιους ασθενείς, τα σωματοποιητικά σύνδρομα θα μπορούσαν να είναι μια διαπροσωπική αναπαράσταση της ανεκπλήρωτης ανάγκης για εγγύτητα με τους άλλους.

Μια αμφιλεγόμενη διάγνωση

Η διάγνωση διαταραχής σωματικών συμπτωμάτων γίνεται ουσιαστικά μέσω αποκλεισμού άλλων ασθενειών-εφόσον δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια που να δικαιολογούν τα σωματικά παράπονα ή απλώς δεν υπάρχει ιατρική εξήγηση στα συμπτώματα του ασθενή. Αυτό βέβαια θα μπορούσε να σημαίνει πώς οποιοσδήποτε πάσχει από μια κατάσταση που δεν κατανοείται επαρκώς , θα μπορούσε να πληροί τα κριτήρια για αυτή την ψυχιατρική διάγνωση. Γι’αυτόν τον λόγο στο παρελθόν είχε εκδηλωθεί σκεπτικισμός ως προς την πιθανή κατάχρηση αυτής της διαγνωστικής κατηγορίας.

 

Θεραπείες αντιμετώπισης

Οι βασικές θεραπείες που προτείνονται σε αυτή την περίπτωση είναι φαρμακοθεραπεία (συνήθως αντικαταθλιπτικά και αγχολυτικά) και ψυχοθεραπεία (γνωσιακή-συμπεριφοριστική, ψυχοδυναμική) ή οποιαδήποτε άλλη μορφή ψυχοθεραπείας) θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ βοηθητική.

 

Ξεκλειδώνοντας το μήνυμα των συμπτωμάτων

Μία θεώρηση του προβλήματος είναι πως τα σωματικά συμπτώματα είναι αγγελιοφόροι μιας άλλης ενδότερης ανάγκης, μιας ψυχολογικής κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε.

Προκειμένου να ξεκλειδώσουμε αυτό το νόημα ίσως θα βοηθούσε ν’αναλογιστούμε:

  • Πότε άρχισαν να εμφανίζονται τα συμπτώματα; Ακόμα κι αν είναι πολύ παλιά στο παρελθόν σκεφτείτε την χρονική εκείνη στιγμή που αρχίσατε να τα βιώνετε πιο έντονα. Τι συνέβαινε στη ζωή σας; Στς σχέσεις σας; Πώς αισθανόσασταν ψυχολογικά;
  • Εάν τα συμπτώματα μετέφεραν ένα μήνυμα για το τι σας ενοχλεί στη ζωή σας, τι θα ήταν αυτό;
  • Εάν μετέφεραν ένα μήνυμα για να σας βοηθήσουν να καταλάβετε ποιά είναι μια βαθιά σας ανάγκη, τι θα ήταν αυτό;
  • Εάν τα συμπτώματα είχαν έναν «θετικό» ή προστατευτικό ρόλο στη ζωή σας, ποιός θα ήταν αυτός;
  • Εάν ήσασταν απόλυτα καλά, θα άλλαζε κάτι στον τρόπο που σας αντιμετωπίζουν οι σημαντικοί σας άλλοι;
  • Παίρνετε την αγάπη και φροντίδα που επιθυμείτε στις σχέσεις σας;
  • Πώς φαντάζεστε την μέρα που νιώθετε τελείως καλά; Τι θα κάνατε που δεν μπορείτε να κάνετε τώρα;
  • Εάν τα συμπτώματα σας πέρα από προσωπικό μήνυμα, μετέφεραν κι ένα μήνυμα προς την οικογένεια σας ή τους σημαντικούς σας άλλους, τι θα ήταν αυτό;

 

 

 

Psychiatry.org

Patient.info

Το Πάρτυ Των Ογδοηκοστών Σου Γενεθλίων

Το Πάρτυ Των Ογδοηκοστών Σου Γενεθλίων

Το Πάρτυ Των Ογδοηκοστών Σου Γενεθλίων

Ήρθε η μέρα των 80ηκοστών σου γενεθλίων. Το τραπέζι έχει στρωθεί, το σπίτι έχει ετοιμαστεί για να υποδεχτείς τους καλεσμένους σου. Περιμένεις όλα τα αγαπημένα σου πρόσωπα: φίλους, συγγενείς,την οικογένεια σου. Σήμερα θα είναι όλοι εκεί,ακόμα και άνθρωποι που έχεις να δείς χρόνια αλλά παρέμειναν πάντα μες την καρδιά σου.

Πέρασε πολύς χρόνος από την ημέρα που γεννήθηκες.

29200 μέρες

700800 ώρες

Όμως ο χρόνος είναι σχετικός και συχνά μπορούμε να ζήσουμε σε μία ώρα ότι δεν έχουμε ζήσει για μήνες ή χρόνια. Άλλοτε κυλάει αργά κι άλλοτε γρήγορα, ανάλογα με το πόσο η κάθε μας εμπειρία πλησιάζει στον πυρήνα του εαυτού μας και τις πραγματικές μας επιθυμίες.

Ο χρόνος μας φθείρει, μας θεραπεύει, μας μεταβάλλει, μας παρασύρει στην ακατάπαυστη ροή του. Δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τον χρόνο και από τα όσα συνεπάγεται.

Γι’αυτό και σήμερα, ογδόντα χρόνια μετά από την ημέρα που ήρθες στον κόσμο, θα ήθελα να σου ζητήσω να κοιτάξεις πίσω. Να ψάξεις μέσα στις αναμνήσεις σου, τις σκέψεις σου, να δείς εάν έζησες τη ζωή σου ώς ο ιδανικός σου εαυτός.

Ίσως θα ήταν πιο έυκολο να κρυφακούσεις τις συζητήσεις των καλεσμένων σου, αφότου έρθουν και συζητούν μεταξύ τους για σένα.Τι θα ήθελες να λένε για σένα και για το ποιός ήσουν στη ζωή σου; Τι άνθρωπος ήσουν; Τι δημιούργησες; Γιατί είσαι σημαντικός για εκείνους; Εάν υποθέσουμε πώς στην περισσότερη ζωή σου υπήρξες ο ιδανικός σου εαυτός;

Πώς θα ήθελες να είχες περάσει όλα αυτά τα χρόνια; Τι ήταν το σημαντικότερο για σένα στη ζωή σου;Τι διεκδίκησες που είχε ζωτική σημασία για σένα;Για ποιά πράγματα νιώθεις περηφάνεια και εκπλήρωση;

Πώς νιώθεις καθώς κοιτάς πίσω στο χρόνο;

Εναλλακτικά

Εάν δεν είχες ζήσει τη ζωή σου εκπληρώνοντας αυτό που είναι σημαντικό για σένα, τι θα άλλαζε τη μέρα των 80ηκοστών σου γενεθλίων; Προσπάθησε να φτιάξεις μια εικόνα στο μυαλό σου.

Εάν είχες περιορίσει τη ζωή σου μόνο γύρω από επιλογές που σου δίνουν ασφάλεια αλλά όχι απαραίτητα εκπλήρωση, εάν δεν είχες υπάρξει ο ιδανικός σου εαυτός ή δεν είχες διεκδικήσει να ζήσεις σύμφωνα με τις αξίες σου, πως θα ήταν η σημερινή μέρα;

Τι θα ένιωθες καθώς κοιτάς πίσω;

Ερχόμαστε στη ζωή με τα μάτια κλειστά. Μετά από το ζεστό και σκοτεινό περιβάλλον της μήτρας, μας παίρνει μέρες να συνηθίσουμε το φως και να διατηρούμε τα μάτια μας ανοιχτά για περισσότερο διάστημα. Εάν και συχνά δεν ερχόμαστε στον κόσμο όλοι με τις ίδιες δυνατότητες, έχουμε όλοι τις πιθανότητες να ζήσουμε μια γεμάτη ζωή.

Ας κρατάμε τα μάτια μας ανοιχτά, ας μη φοβόμαστε το φως.

Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε στο σκοτάδι, ούτε σε υπερβολικά προστατευμένα περιβάλλοντα.

Δεν χρειάζονται 29200 μέρες για να συνειδητοποιήσουμε τι μπορεί να χάσαμε.

Ας γίνουμε η καλύτερη έκδοση του εαυτού μας

Ας γίνουμε εμείς.

 

Από Μαρία Μεραμβελιωτάκη-Simon via happymind.gr

4 Μύθοι Για Την Κατάθλιψη

4 Μύθοι Για Την Κατάθλιψη

4 Μύθοι Για Την Κατάθλιψη

1.Η κατάθλιψη είναι απλώς μια έντονη και βαθιά θλίψη

Ενώ η βαθιά θλίψη είναι σύμπτωμα της κατάθλιψης, δεν είναι αρκετή από μόνη της για να διαγνωσθεί κάποιος με αυτή την διαταραχή. Το συναίσθημα της θλίψης είναι ένα φυσιολογικό ανθρώπινο συναίσθημα όπως όλα τα άλλα, το οποίο είναι πιθανό να νιώσουμε μετά από ένα δυσάρεστο γεγονός, όπως για παράδειγμα μια απώλεια. Στην κατάθλιψη συνυπάρχουν κι άλλα στοιχεία όπως για παράδειγμα το αίσθημα αναξιότητας, ενοχής, ή αίσθηση πως δεν μπορεί να μας βοηθήσει κανείς. Επίσης, η κατάθλιψη δεν εκδηλώνεται πάντα με λύπη αλλά μπορεί να βιώνεται ως «άδειασμα» , «κενό» ή «απάθεια». Σε κάποιους ανθρώπους και ιδίως στους άνδρες μπορεί να εκφράζεται μέσω ενός διαρκούς εκνευρισμού ή θυμού. Πάντως, ένα από τα βασικότερα συμπτώματα της είναι η απώλεια ευχαρίστησης για το οτιδήποτε, ακόμα και για πράγματα ή ασχολίες που ήταν πριν ευχάριστα.

  1. Όσοι δεν μπορούν να ξεπεράσουν την κατάθλιψη είναι αδύναμοι. Όποιος θέλει, μπορεί.

Η κατάθλιψη είναι μία πολύπλοκη διαταραχή με βιοχημική, ψυχολογική και κοινωνική βάση. Οποιοσδήποτε έχει βιώσει κατάθλιψη, γνωρίζει πως δεν γίνεται να την ξεπεράσεις απλά με τη δύναμη της θέλησης ή της επιτηδευμένης θετικής σκέψης. Η κατάθλιψη φαντάζει σαν κάτι πάνω από τη δύναμη μας, σαν ένα τρομακτικό τέρας που καταβροχθίζει όλη την ενέργεια και τη χαρά της ζωής. Όχι μόνο η συμβουλή «προσπάθησε να το ξεπεράσεις» ή «να σκεφτείς θετικά» δεν βοηθά τον καταθλιπτικό αλλά τον βυθίζει σε μια πιο έντονη δυσαρέσκεια, θυμίζοντας του ότι δεν μπορεί να κάνει αυτό που του ζητείται κι αυτό που λαχταρά και ο ίδιος για τη δική του ζωή. Αυτή η παραδοχή- δεν μπορώ να βγάλω τον εαυτό μου από την θλίψη μέσα στην οποία έχει βουλιάξει-δημιουργεί έντονα συναισθήματα θυμού κι απογοήτευσης απέναντι σε αυτή την «ανικανότητα» του εαυτού καθώς και άγχους για το μέλλον.

  1. Δεν πρέπει να παίρνεις χάπια για την κατάθλιψη γιατί δε θα μπορείς να τα κόψεις και θα εξαρτάσαι από αυτά.

Τα αντικαταθλιπτικά χάπια βοηθούν να εξομαλυνθεί η βιοχημεία του εγκεφάλου η οποία συνδέεται με την κατάθλιψη. Είναι μια λύση για ν’ ανακτήσει κανείς το κίνητρο του και να αρχίσει να υιοθετεί μικρές αλλαγές στη ζωή του. Σε περιπτώσεις σοβαρής κατάθλιψης είναι απαραίτητα για να μπορέσει το άτομο να αποκτήσει κάποια λειτουργικότητα. Εάν χρησιμοποιούνται σωστά και συνοδεύονται από ψυχοθεραπεία καθώς και άλλες αλλαγές στη ζωή, σε πολλές περιπτώσεις, ο θεραπευόμενος μπορεί με την καθοδήγηση του γιατρού του να τα σταματήσει σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Εάν φυσικά τα αντικαταθλιπτικά αποτελούν τη μοναδική θεραπεία είναι πιο πιθανό να χρειαστούν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα αν και αυτό δεν είναι κάτι απόλυτο.

  1. Εάν μιλάω για αυτά που με απασχολούν θα νιώσω χειρότερα, οπότε το αντικαταθλιπτικό χάπι αρκεί.

Η φαρμακευτική αγωγή αν και βοηθητική όπως ειπώθηκε παραπάνω, δεν αρκεί από μόνη της για να επιλύσει το πολύπλοκο πρόβλημα της κατάθλιψης. Ο συνδυασμός με ψυχοθεραπεία είναι κατά κοινή ομολογία η πιο αποτελεσματική θεραπεία. Η ψυχοθεραπεία, βοηθά στο να επεξεργαστούμε δύσκολα συναισθήματα και σκέψεις και στο να χτίσουμε ένα καινούριο νόημα γύρω από αυτά. Κάθε προσέγγιση διαφέρει στον τρόπο που προσπαθεί να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα, όμως το σημαντικότερο είναι πως μας φέρνει σε μεγαλύτερη επαφή με τον εαυτό μας, τα θέλω μας, τους φόβους μας και τα όνειρα μας. Σιγά σιγά μας βοηθά να νιώσουμε πιο πλήρεις και πιο ικανοί στο να διαχειριζόμαστε τις δυσκολίες που μας προκύπτουν. Και ενώ κάποιες φορές η ψυχοθεραπευτική διαδικασία ανασύρει δύσκολα συναισθήματα και αναμνήσεις, άλλες φορές ανασύρει και τα τεράστια αποθέματα δύναμης που έχουμε σαν άνθρωποι. ‘Όλα είναι κομμάτια της εσωτερικής μεταμόρφωσης στην οποία σκοπεύει να καταλήξει.

 

 

 

 

 

 

 

5 Τρόποι Για Να Ενισχύσεις την Εσωτερική Σου Δύναμη

5 Τρόποι Για Να Ενισχύσεις την Εσωτερική Σου Δύναμη

5 Τρόποι Για Να Ενισχύσεις την Εσωτερική Σου Δύναμη

Αρκετοί άνθρωποι όταν αρχίζουν ψυχοθεραπεία, πέρα από το πρόβλημα που τους απασχολεί, διακατέχονται και από συναισθήματα θυμού και απογοήτευσης με τον εαυτό τους που δεν τα κατάφεραν μόνοι τους, που δεν ήταν τόσο δυνατοί όσο έπρεπε για λύσουν τα θέματα τους.

Σχεδόν πάντα απαιτούμε από τον εαυτό μας να είναι λογικός, δυνατός, σκληρός, να μην έχει αρνητικά συναισθήματα, να είναι σχεδόν άτρωτος. Η ευάλωτη, πληγωμένη μας πλευρά είναι για πολλούς από εμάς ντροπιαστική, άβολη, ανεπιθύμητη. Φτάνουμε στο σημείο να αποδοκιμάζουμε έντονα τον εαυτό μας, τα λάθη μας και τις αδυναμίες μας. Προσπαθούμε να φορέσουμε το προσωπείου του «σκληρού» πρώτα απ’ όλα για να πείσουμε τον εαυτό μας βέβαια.

Αυτή η άρνηση της αδυναμίας μας και το αποπειρώμενο μασκάρεμα της έχει συνήθως το αντίθετο αποτέλεσμα. Τα δυσάρεστα συναισθήματα που βιώνουμε στοιβάζονται μέσα μας προκαλώντας μία αργή αλλά σίγουρη αποδυνάμωση.

 

Για να ενισχύσεις την «εσωτερική σου δύναμη»,

 

  1. Συνειδητοποίησε πώς η ανθρώπινη φύση είναι φτιαγμένη έτσι ώστε να βιώνει όλο το εύρος των συναισθημάτων: από την ευτυχία και τον ενθουσιασμό μέχρι τη λύπη, το θυμό, την ντροπή. Επίσης πως θα ήταν πραγματικά δύσκολο να είμαστε καλά σε όλους τους τομείς, πάντα. Υπάρχουν περίοδοι επιτυχίας όπως και αποτυχίας, περίοδοι προσωπικής εκπλήρωσης και άλλες που κάτι μας λείπει. Όπως δεν απορρίπτεις τις καλές σου στιγμές, προσπάθησε να δείξεις λιγότερη αποδοκιμασία στις στιγμές που δεν είναι και τόσο καλές. Αυτές οι στιγμές δεν είναι ευχάριστες αλλά εάν προσπαθείς να τις κατανοήσεις καλύτερα ίσως να είναι ευκαιρίες για βελτίωση. Ακόμα κι αν δεν πιστεύεις πως θα μπορούσε να βγεί κάτι καλό από αυτές, σίγουρα δεν θα διαρκέσουν για πάντα: αυτός είναι ο κύκλος της ζωής.
  2. Απόφυγε να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους. Η σύγκριση είναι ένα από τα πιο υπονομευτικά παιχνίδια που παίζει το μυαλό μας: Γιατί ο τάδε να είναι πιο επιτυχημένος; Γιατί να είμαι μόνος μου ενώ όλοι οι άλλοι έχουν βρει έναν σύντροφο; Γιατί να πρέπει να προσπαθώ πάντα περισσότερο ενώ στους άλλους όλα έρχονται ευκολότερα; Γιατί να νιώθω χάλια ενώ οι άλλοι γύρω μου φαίνονται μια χαρά; Τέτοιου είδους συγκρίσεις υπονοούν ότι είμαστε υποδεέστεροι και δημιουργούν πλήγμα στην αυτοεκτίμηση μας. Αντί να συγκρίνεις, επικεντρώσου στο να καταλάβεις ποιες είναι οι επιθυμίες και οι στόχοι σου. Άρχισε βάζοντας μικρούς και βραχυπρόθεσμους στόχους οι οποίοι είναι ευκολότερο να πραγματοποιηθούν άμεσα.
  3. Μίλησε στον εαυτό σου με βαθιά κατανόηση και συμπόνια. Όταν πιέζεις, επικρίνεις, θυμώνεις και απογοητεύεσαι με τον εαυτό σου, τα αρνητικά συναισθήματα αυξάνονται, έτσι και το αίσθημα της αδυναμίας μέσα μας. Ο εαυτός μας γίνεται κάτι ασήκωτο που πρέπει να κουβαλάμε παντού. Όταν αρχίσουμε όμως να δίνουμε ζεστασιά και αγάπη στον εαυτό μας, να του μιλάμε με σεβασμό, κατανόηση και κάποια αισιοδοξία, η αυτοεκτίμηση και η δύναμη μας ενισχύονται.
  4. Εξάσκησε την προσοχή σου στο εδώ και τώρα. Το μυαλό μας περιπλανάται αδιάκοπα στο παρελθόν και το μέλλον. Μας προσφέρει ερμηνείες, αξιολογήσεις, κρίσεις, προβλέψεις οι οποίες δύνανται να μας αναστατώνουν και να μας στερούν την παρούσα στιγμή. Μαθαίνοντας να είμαστε παρόντες στο εδώ και τώρα, μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε και να κάνουμε αυτό που είναι σημαντικό για εμάς χωρίς να διασπόμαστε και ν ’αποδυναμωνόμαστε από την αέναη φλυαρία των σκέψεων μας. Η φύση του μυαλού είναι έτσι κι αλλιώς ακριβώς αυτή. Όμως εμείς δεν χρειάζεται να το υπακούμε πιστά ή να το πιστεύουμε , ειδικά όταν οι σκέψεις που μας παρουσιάζει, δεν μας βοηθούν να νιώσουμε καλά ή να εκπληρώσουμε όσα έχουν σημασία για εμάς.
  5. Αναλογίσου τι είναι για σένα πραγματικά σημαντικό στη ζωή και τι ακριβώς θέλεις ν’ αλλάξεις, να επιτύχεις ή να δημιουργήσεις. Ποιος είναι ο ιδανικός εαυτός σου όσον αφορά τις οικογενειακές σχέσεις για παράδειγμα; Το επαγγελματικό; Την κοινωνική ζωή; Τις υπόλοιπες σχέσεις; Την υγεία σου; Όταν ξέρεις τι θέλεις να επιτύχεις είναι ευκολότερο να θέσεις στόχους και να προσπαθήσεις να τους πραγματοποιήσεις. Θυμήσου ότι στην διαδρομή για τη πραγματοποίηση αυτών των στόχων, ίσως να συναντήσεις εμπόδια, ίσως παροδικά να κουραστείς, να αισθάνεσαι πώς χάνεις τη δύναμη σου. Αυτό είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας. Όταν συμβεί, δώσε στον εαυτό σου τη φροντίδα που χρειάζεται και ενίσχυσε τον να συνεχίσει, όταν νιώσει έτοιμος, την διαδρομή του προς την εκπλήρωση.
Διαρκώς Κουρασμένος/η; Μια Ψυχολογική Εξήγηση

Διαρκώς Κουρασμένος/η; Μια Ψυχολογική Εξήγηση

Διαρκώς Κουρασμένος/η; Μια Ψυχολογική Εξήγηση

Η κούραση  είναι μια φυσιολογική κατάσταση που νιώθουμε όταν κάνουμε πνευματική ή σωματική εργασία. Μπορεί να αισθανόμαστε κούραση επειδή κοιμόμαστε λιγότερο απ’ ότι χρειάζεται ο οργανισμός μας ή επειδή αναπόφευκτα τα σωματικά και πνευματικά μας αποθέματα καταναλώνονται κατά τη διάρκεια της μέρας.

Κάποιες φορές όμως η αίσθηση της κούρασης είναι εξαιρετικά έντονη, συνεχής και επίμονη. Είναι πιθανόν να μην υποχωρεί μετά από έναν καλό ύπνο ή να έρχεται πολύ γρήγορα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ίσως νιώθουμε πως «σέρνουμε» τον εαυτό μας να κάνει τα πράγματα που πρέπει να κάνει. Πάντα καταλήγουμε με μία αίσθηση εξουθένωσης ακόμα και για εργασίες που αντικειμενικά δεν θα έπρεπε να προκαλούν μια τέτοια αντίδραση. Εάν νιώθετε αυτή την κούραση,  είναι πιθανό να μην μπορείτε να την καλυτερέψετε ακόμα κι αν αφιερώσετε αρκετό χρόνο στο να ξεκουραστείτε και μοιάζει να μην συνδέεται απόλυτα με αυτά που κάνετε ή δεν κάνετε.

 

Υπάρχει ψυχολογική εξήγηση για το αίσθημα διαρκούς εξουθένωσης;

Εάν έχετε αποκλείσει όλα τα ιατρικά αίτια που προκαλούν κόπωση όπως για παράδειγμα αναιμία, διαβήτη, θυροειδή, παρενέργειες από κάποια φάρμακα και άλλα προβλήματα υγείας που έχουν αυτό το σύμπτωμα, εάν τρέφεστε σχετικά καλά και κοιμάστε ένα εύλογο χρονικό διάστημα τη νύχτα, τότε η διαρκής κόπωση που νιώθετε θα μπορούσε να έχει ψυχολογική βάση.

Συχνά αυτή η αίσθηση της εξουθένωσης είναι σύμπτωμα δυσθυμίας, μιας ήπιας αλλά χρόνιας μορφής κατάθλιψης. Ίσως να μην αισθάνεστε εκπληρωμένοι στη ζωή σας και να συνυπάρχει μια αίσθηση κενού, πλήξης και απώλειας ευχαρίστησης. Αυτή η διαρκής έλλειψη ικανοποίησης είναι βαθιά  κουραστική εφόσον είναι σα να μην υπάρχουν αρκετά πράγματα στη ζωή μας για να γεμίσουν τα εσωτερικά μας αποθέματα.

Εάν νιώθετε αυτή τη διαρκή και επίμονη κούραση στη ζωή σας, ίσως θα βοηθούσε ν’ αναλογιστείτε:

  • Πώς είναι οι σχέσεις σας; Νιώθετε εκπλήρωση, αγάπη , στοργή και ασφάλεια; Χαρακτηρίζονται από αμοιβαιότητα; Αισθάνεστε ότι φορτίζετε τις μπαταρίες σας μέσα σε αυτές ή σας στραγγίζουν;
  • Νιώθετε εκπληρωμένοι στη δουλειά σας; Η ότι τουλάχιστον αντλείτε μία βασική ικανοποίηση από αυτή; Η είναι για σας ανυπόφορη και εξουθενωτική; Υπάρχει η ηθική και υλική ανταμοιβή που χρειάζεστε και επιθυμείτε;
  • Είναι οι γενικές συνθήκες της ζωής σας δύσκολες για οποιονδήποτε λόγο έτσι ώστε να απαιτούν από εσάς μεγάλη κατανάλωση ψυχικής ενέργειας; Νιώθετε ότι πρέπει να καταβάλλετε υπερπροσπάθεια;
  • Υπάρχουν συναισθήματα μέσα σας τα οποία έχετε καταπιέσει και συσσωρεύσει χωρίς να εκφράσετε; Θυμός, ίσως φόβος, απογοήτευση; Κάποιες φορές ένα συναίσθημα που δεν εκφράζεται θα βρει άλλους τρόπους για να δηλώσει την παρουσία του και το σώμα είναι ένας από αυτούς.
  • Υπάρχει μέσα σας μία υποκείμενη αίσθηση ότι δεν θέλετε άλλο να προσπαθήσετε; Ότι δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να σας ευχαριστήσει κι επομένως δεν υπάρχει και νόημα στα πράγματα γύρω σας;

Η σωματική κούραση μπορεί να είναι σύμπτωμα μιας ψυχολογικής αποστράγγισης που προέρχεται από χρόνιο στρες η από συνθήκες ζωής/επιλογές που όχι μόνο δεν γεμίζουν τα εσωτερικά μας αποθέματα αλλά τ’ απορροφούν, αφήνοντας μας άδειους κι αποδυναμωμένους.

 

Πως μπορώ να διαχειριστώ αυτήν την κούραση;

Η αίσθηση της κούρασης είναι ένας αγγελιοφόρος με μήνυμα για εμάς:

«Κάτι στη ζωή μου με στερεύει από ψυχολογικά αποθέματα. Κάτι συμβαίνει, κάτι κάνω ή με κάποιον τρόπο σκέφτομαι που απομακρύνομαι από την πηγή της εκπλήρωσης μου. Πρέπει να γεμίσω τ’ άδεια μου αποθέματα. Πρέπει να με φροντίσω»

 

Η φροντίδα γι’ αυτόν τον κουρασμένο εαυτό είναι το πρώτο πράγμα που χρειαζόμαστε. Ίσως είναι να κάνουμε κάτι πρακτικό για εμάς, όπως για παράδειγμα ένα μικρό δώρο, ή να μιλήσουμε στον εαυτό μας με αγάπη και κατανόηση παρά κριτική και θυμό, είτε να μην πιεστούμε να κάνουμε κάτι για το οποίο θα πιέζαμε τον εαυτό μας να κάνει υπό κανονικές συνθήκες. Θα μπορούσαμε επίσης να μιλήσουμε για ένα θαμμένο συναίσθημα ή να αναζητήσουμε στήριξη από κάποιον άλλο άνθρωπο.

Έπειτα, θα βοηθούσε ν’ αναγνωρίσουμε ποια είναι αυτά τα κομμάτια της ζωής μας που μας καταναλώνουν την ενέργεια μας και να κάνουμε μικρά βήματα για την διαχείριση τους. Είναι μία καταπιεστική δουλειά; Μια τοξική σχέση; Θα ήταν χρήσιμο να στρέψουμε την προσοχή μας σε αυτά τα ζητήματα και δούμε πως μπορούμε να τ’ αντιμετωπίσουμε.

Άλλες φορές πάλι, είναι ένας συνδυασμός παραγόντων που έχουν επικρατήσει στη ζωή μας για χρόνια και να μην είναι τόσο απλό ν’ αλλάξουν. Ίσως η κούραση να είναι τόσο έντονη που να μην μπορούμε να δούμε τι θέλουμε. Τότε θα βοηθούσε να επιτρέψουμε περισσότερο χρόνο στον εαυτό μας για να ξεκουραστεί και να φροντιστεί. Και σιγά-σιγά να σκεφτούμε εάν πραγματικά , με κάποιον μαγικό τρόπο εξαφανίζονταν όλα τα εμπόδια και τα δυσάρεστα συναισθήματα, τότε τι θα κάναμε, που θα ήμασταν, τι θα είχε αλλάξει;

 

 

 

100 λόγοι για να είμαστε ευγνώμονες σήμερα

100 Λόγοι Για Να Είμαστε Ευγνώμονες Σήμερα

100 λόγοι για να είμαστε ευγνώμονες σήμερα

Από τον Daniel Dowling

Άρχισα την πρακτική της ευγνωμοσύνης σε μια στιγμή που χρειαζόμουν απεγνωσμένα βοήθεια για να δώ το καλό στη ζωή μου.

Οι αποτυχημένες σχέσεις και η πληγωμένη μου καρδιά με είχαν κάνει να τυφλωθώ στα απίστευτα δώρα που μου είχε δώσει το σύμπαν, και ήμουν βυθισμένος στην κατάθλιψη για τρία χρόνια. Δεν μπορούσα να επικεντρωθώ σε τίποτα εκτός από αυτό που είχα χάσει και η ευτυχία φαινόταν σαν ένα αστείο.

Όσο πιο πολύ επικεντρωνόμουν σε όλα όσα για τα οποία δεν ήμουν ευγνώμων για, όπως και η αγάπη που είχα χάσει, τόσο λιγότερο έκανα πράγματα που με ευχαριστούσαν.

Η κατάθλιψη είναι κάτι κοινό και συμβαίνει σε πολλούς από εμάς σε κάποια στιγμή της ζωής μας. Αλλά όσο περισσότερο βυθιζόμουν σε αυτή, τόσο πιο αδύνατη φαινόταν η ευτυχία. Μετά το τρίτο έτος της κατάθλιψης μου,  άρχισα ν’ αναλογίζομαι εάν η ζωή μου άξιζε να τη ζώ.

Μετά τυχαία έπεσε τα χέρια μου το audiobook του Zig Ziglar ,“Θέα από ψηλά»( A View From the Top). Έμαθα πως το να προσφέρουμε στους άλλους βοηθά να καλλιεργήσουμε μια βαθιά αίσθηση ευτυχίας και πως η ευγνωμοσύνη λείπει από τους περισσότερους ανθρώπους. Αμέσως άρχισα μια πρακτική ευγνωμοσύνης, με επίκεντρο τους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου και τα πολλά δώρα που είχα να μοιραστώ με τους άλλους.

Ήταν μια δύσκολη μετάβαση, επειδή υπήρχε αρκετή αρνητική δυναμική να αντιστραφεί. Οι συνήθειες είναι σαν δρόμοι, όσο περισσότερο τους ταξιδεύεις, τόσο πιο εύκολοι γίνονται να τους ακολουθείς. Αλλά έμεινα πειθαρχημένος με τη νέα μου συνήθεια και επέλεξα να κάνω σκέψεις ευγνωμοσύνης ακόμα και όταν ένιωθα να χάνω τις ελπίδες μου. Μέσα σε δύο χρόνια, η πρακτική ευγνωμοσύνης μετατράπηκε σε έναν τρόπο ζωής, και σήμερα απολαμβάνω τους καρπούς.

Ζώ κάνοντας αυτό που αγαπώ ως συγγραφέας, και έχω κάνει διαφορά στις ζωές χιλιάδων ανθρώπων μέσα από την εργασία μου, γιατί μετατόπισα το κέντρο βάρους μου από αυτό που μου έλειπε σε αυτό που είχα.

Εάν νιώθετε κι εσείς απογοήτευση, να 100 λόγοι για να είστε ευγνώμονες σήμερα:

 

  1. Η αναπνοή στους πνεύμονές σας
  2. Η καρδιά σας που εργάζεται σκληρά για να σας κρατά ζωντανούς
  3. Το φαγητό που τροφοδοτεί την εμπειρία σας
  4. Η πάντα παρούσα δυνατότητα να λαμβάνετε καλύτερες αποφάσεις από την τελευταία σας
  5. Η δυνατότητα του εγκεφάλου και της μνήμη σας που σας επιτρέπει να μάθετε από τα λάθη σας
  6. Η ελευθερία να κάνετε απεριόριστα λάθη στο δρόμο σας προς την αυτο-βελτίωση
  7. Η ατελείωτη προσφορά σοφίας που παρέχουν οι άνθρωποι και τα βιβλία
  8. Τα φυσικά σας ταλέντα που γεννηθήκατε για να μοιράζεστε
  1. Οι προκλήσεις που σας επιτρέπουν να αναπτυχθείτε
  2. Τα επιτεύγματα που έχουν βελτιώσει τη ζωή σας
  3. Η μητέρα και ο πατέρας σας, οι οποίοι σας έδωσαν τη ζωή σας
  4. Το διαδίκτυο
  5. Το χιούμορ
  6. Οι γλυκείς σας φίλοι, τα σκυλάκια ή οι γάτες, αν είστε το είδος του ατόμου
  7. Ο ζεστός ήλιος στο δέρμα σας
  8. Η ομορφιά και η ζωή στη φύση
  9. Οι αισθήσεις σας που σας επιτρέπουν να βιώσετε την ομορφιά
  10. Το καθαρό πόσιμο νερό
  11. Η υγεία σε οποιαδήποτε ποσότητα
  12. Τα χέρια, τα πόδια, τα πόδια και τα χέρια που σας δίνουν ελευθερία κινήσεων
  13. Το αγαπημένο τραγούδι που σας ενθαρρύνει όταν αισθάνεστε ότι θέλετε να τα παρατήσετε
  14. Οι καλλιτέχνες που αγωνίζονται για τη δημιουργία ομορφιάς για τους άλλους
  15. Το δώρο της γλώσσας
  16. Η ικανότητα να διαβάζετε
  17. Η ικανότητα να μαθαίνετε από τα λάθη και τα επιτεύγματα των άλλων
  18. Η βοήθεια που είναι πάντα εκεί όταν τη ζητήσετε
  19. Η στέγη πάνω από το κεφάλι σας
  20. Τα λαμπρά αστέρια στον καθάριο νυχτερινό ουρανό
  21. Η έμπνευση που σας βγάζει έξω από τη ζώνη άνεσής σας
  22. Οι άνθρωποι που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους για να εμπνέουν τους άλλους
  23. Τα παιδιά που σας θυμίζουν να είστε παιχνιδιάρικοι και περιπετειώδεις
  24. Η δυνατότητα να συνδεθείτε με την οικογένεια και τους φίλους σας οπουδήποτε στον κόσμο (Skype)
  25. Τα καρότα και τα μοναδικά διατροφικά τους οφέλη
  26. Τα οικογενειακά αγροκτήματα που έχουν δεσμευτεί για την παραγωγή οργανικών και βιολογικών τροφίμων
  27. Η νέα αρχή που σας δίνεται κάθε μέρα
  1. Η βροχή
  2. Η Ελπίδα
  3. Ο πόνος που θυμίζει την ανάγκη αλλαγής
  4. Τα όνειρά μας
  5. Οι άνθρωποι που προσεύχονται για σας κάθε μέρα, χωρίς να το συνειδητοποιείτε
  6. Οι δύσκολες στιγμές που σας έκαναν αυτό που είστε
  7. Αυτόματη χύτρες, ψυγεία, κλιματιστικά, και κάθε ευκολία που σας εξοικονομεί χρόνο
  8. Γυμνά πόδια στο γρασίδι
  9. Όλοι οι οργανισμοί στο έδαφος που υποστηρίζουν τη ζωή στη γη
  10. Η ηλεκτρική ενέργεια
  11. Όλα οι καλοί δάσκαλοι που σας βοήθησαν να φτάσετε την δυνατότητα σας
  12. Κάθε αποτυχία που οδήγησε στην επιτυχία σας και ο κάθε άνθρωπος που σας ενθάρρυνε να συνεχίσετε
  13. Οι κακεντρεχείς που σας βοήθησαν οικοδομήσετε ανθεκτικότητα λέγοντας, «Όχι, δεν μπορείς!»
  14. Το γεγονός ότι κάθε τροφή που χρειάζεστε για να είστε ευτυχισμένοι και υγιείς βρίσκεται σε μικρή απόσταση με το αυτοκίνητο
  15. Οι οδοκαθαριστές που κρατούν τους δρόμους καθαρούς
  16. Το τυχαία χαμόγελο που λάβατε την τελευταία δύσκολη μέρα σας
  17. Εκείνο το ένα ταμείο που μπορείτε πάντα να βασιστείτε για να φωτίζει την ημέρα σας
  18. Η φωτοσύνθεση, και το γεγονός ότι η ομορφιά της φύσης εργάζεται για να σας κρατήσει ζωντανό
  19. Τον ένα φίλο που είσαστε σε θέση να υπολογίζετε μέσα από κάθε στάδιο της ζωής σας, ακόμα κι αν αυτός ο φίλος είστε εσείς
  20. Οι νέοι φίλοι που δεν έχετε ακόμα συναντήσει και τις όμορφες στιγμές που δεν έχετε ζήσει ακόμα
  21. Το αγαπημένο σας μέρος για να συλλέξετε τις δυνάμεις σας όταν είστε συγκλονισμένοι
  22. Τα ηλιοβασιλέματα που κάνουν τον ουρανό να εκρήγνυται με ροζ πυρακτώσεις, τα ροδακινί, τα μοβ, τα πορτοκαλί και χρυσά
  23. Η εκπαίδευση σας
  24. Το κάθε ένα από τα τρισεκατομμύρια των κυττάρων στο σώμα σας που εργάζονται σκληρά, ώστε να μπορείτε να ζείτε
  1. Εκείνο το δύσκολο άτομο που σας δυσκολεύει να παραμείνετε ευγενείς
  2. Οι γιαγιάδες και παππούδες σας οι οποίοι βοήθησαν να γίνει η παιδική σας ηλικία τόσο ξεχωριστή
  3. Αυτοί οι ξεχωριστοί άνθρωποι που γέμισαν τις στιγμές που έλειπαν οι γονείς ή οι παππούδες και γιαγιάδες
  4. Οι μπανάνες και το φυστικοβούτυρο (ή το αγαπημένο σας κέρασμα)
  5. Φρέσκες ψημένες μπαγκέτες που είναι τραγανές στο εξωτερικό και αφράτες στο εσωτερικό (και άλλα νόστιμα τρόφιμα)
  6. Η πνευματική ανάπτυξη που έχετε καταφέρει (δώστε στον εαυτό σας κάποιο έπαινο!)
  7. Η ανανέωση της άνοιξης
  8. Ο χαλαρωτικός ήχος του νερού ρέει αργά
  9. Κήποι με φρέσκα βότανα, ακόμα και αν είναι μόνο στο περβάζι του παραθύρου σας
  10. Το YouTube, για κάθε φορά που θα χρειαστεί να επιδιορθώσετε το αυτοκίνητο ή τον υπολογιστή σας, και ειδικά όταν χρειάζεστε ένα γέλιο.
  11. Όλα τα αποσπάσματα και τα γνωμικά που σας εμπνέουν
  12. Καλό τυρί, και υποτιμημένοι φιλόσοφοι
  13. Οι πόρτες που έκλεισαν στις ευκαιρίες που θέλατε, αλλά δεν χρειαζόσασταν
  14. Τα παράθυρα που ανοίγουν, όταν σχεδόν σας είχε εγκαταλείψει κάθε ελπίδα
  15. Όλες οι τυχαίες περιστάσεις που σας θυμίζουν να μη χάνετε την πίστη σας
  16. Όλα όσα έχουν να κάνουν με την καρύδα: το πετρέλαιο, το νερό, το παγωτό, το αλεύρι, η κρέμα , πίτα, κ.λπ.
  17. Οι δυσκολίες που μας μετατρέπουν σε ανθρώπους πιο ικανούς, δοτικούς, συγχωρητικούς, κατανόηση.
  18. Το αδύνατο, για μας εμπνέει και να επεκτείνει τα όρια μας
  19. Ένα ζεστό ντους που αλλάζει εντελώς τον τρόπο που βλέπετε τα πράγματα
  20. Το καλό ψωμί χωρίς γλουτένη
  21. Η ακρόαση καλών ειδήσεων
  22. Το να δίνετε καλές ειδήσεις στους άλλους
  23. Οι μικρές λύπες που σας θυμίζουν να παλέψετε για την ευτυχία
  24. Το άγχος που σας υπενθυμίζει να βιώνετε τα συναισθήματά σας ώστε να μπορείτε να μάθετε από αυτά και μετά ν’ αποδεσμευτείτε
  25. Το γεγονός ότι σας αγαπούν και σας αποδέχονται δίχως όρους
  26. Ένα καλό κλάμα
  1. Το σεξ
  2. Η νέα ζωή
  3. Οι όμορφοι άνδρες και γυναίκες (κοιταχτείτε στον καθρέφτη)
  4. Οι τελετουργίες που δίνουν ασφάλεια και νόημα στην καθημερινή ζωή
  5. Τα αγαπημένα σας πράγματα
  6. Οι αστείοι άνθρωποι που μπορείτε πάντα να βασίζεστε σε αυτούς για να σας κάνουν να ξεκαρδιστείτε
  7. Μικρές συνεισφορές από τους ανθρώπους που αγαπάτε
  8. Τα παιδιά σας που ο χρόνος μαζί τους δεν επαρκεί
  9. Τα καλά παραδείγματα που εμπνέουν να γίνετε καλύτεροι
  10. Τα κακά παραδείγματα που φωτίζουν το δρόμο που δεν πρέπει να παίρνετε
  11. Οι ταινίες, η μουσική, η τέχνη, οι γιορτές, και οι άνθρωποι που σας θυμίζουν πόσο όμορφο είναι να είσαι άνθρωπος
  12. Ο εαυτός σας από χτες τον οποίο ανταγωνίζεστε στο σήμερα
  13. Οι αναζωογονητικές βόλτες που ηρεμούν το μυαλό σας και καθησυχάζουν το πνεύμα σας
  14. Η ικανότητα να αλλάξετε ολόκληρη τη ζωή σας με μία καλή απόφαση
  15. Η επιλογή να είσαστε ευγνώμονες ανεξάρτητα με αυτό που αντιμετωπίζετε

 

Πηγή: tinybuddha.com