Η Ψυχολογία Του Εργασιακού Εκφοβισμού (bullying)

Ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσετε τα άτομα που ασκούν εκφοβισμό στον χώρο εργασίας σας είναι με τη βοήθεια των υπολοίπων συναδέλφων σας να αποκαλύψετε τη συμπεριφορά τους, έτσι ώστε να μην έχουν πλέον τη δυνατότητα να σας ενοχλούν.

Ο εκφοβισμός μπορεί να μετατρέψει ακόμα και μια ιδανική δουλειά σε κάτι τρομακτικό. Είτε πρόκειται για κάποιον συνάδελφο είτε για το αφεντικό σας, ο εκφοβισμός στον χώρο εργασίας μπορεί να σας κάνει να φτάνετε συνεχώς στα όριά σας, να νιώθετε φοβισμένοι και αβοήθητοι.

Τα άτομα που ασκούν εκφοβισμό γενικά είναι άτομα που εκφοβίζουν ή ελέγχουν τους άλλους προκειμένου να επιτύχουν τους στόχους τους. Είναι πιθανό να γίνονται συνεργάσιμοι όταν οι στόχοι τους επιτυγχάνονται, αλλά δεν φέρονται ούτε δίκαια ούτε έντιμα. Τέτοιου είδους άτομα στον χώρο εργασίας χειραγωγούν ή τρομοκρατούν όσους έχουν κατώτερη ή ίση θέση με αυτούς. Μπορεί επίσης να εκφοβίζουν και τους ανωτέρους τους, όπως για παράδειγμα απειλώντας τους να παραιτηθούν σε κάποια πολύ κρίσιμη στιγμή.

Εσφαλμένα θεωρούμε ότι τα άτομα αυτά έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, αφού στην πραγματικότητα η συμπεριφορά τους είναι μια αντίδραση εσωτερικευμένης ντροπής. Παρά το γεγονός ότι ορισμένοι άνθρωποι που νιώθουν ντροπή όντως έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, οι εκφοβιστές συνήθως διαθέτουν υψηλή αυτοεκτίμηση και αλαζονεία. Επιτίθενται στους άλλους προκειμένου να απαλλαγούν από την ντροπή – γεγονός που τους επιτρέπει να εξακολουθούν να αγνοούν τα συναισθήματά τους.

Στην παιδική τους ηλικία, οι άνθρωποι διαμορφώνουν διαφορετικούς τρόπους αντίδρασης στο συναίσθημα της ντροπής. Καθώς ενηλικιώνονται, αυτές οι αντιδράσεις μετατρέπονται σε χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους. Οι πιο συνηθισμένες χωρίζονται σε 4 κατηγορίες: επίθεση στους άλλους, στροφή ενάντια στον εαυτό τους, αποφυγή και απόσυρση. Όταν οι εκφοβιστές νιώθουν ντροπή – για παράδειγμα, όταν υπάρχει πιθανότητα να φανούν ανεπαρκείς στη δουλειά τους – επιτίθενται στους άλλους.

Σε ακραίες περιπτώσεις, γίνονται ναρκισσιστές και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τη βαθιά εσωτερικευμένη ντροπή που νιώθουν επιτιθέμενοι συνεχώς στους άλλους.

Από την άλλη πλευρά, οι άνθρωποι τους οποίους βάζουν στόχο, συνήθως είναι ευαίσθητοι και στρέφονται εναντίον του εαυτού τους ως αντίδραση στο συναίσθημα της ντροπής που νιώθουν. Η αυτο-ενοχοποίηση συμβάλλει στη διατήρηση της συγκεκριμένης κατάστασης, συμβάλλει όμως ταυτοχρόνως και στο να νιώθει κάποιος μονίμως θύμα.

Μια άλλη αντίδραση στο συναίσθημα της ντροπής είναι η απόσυρση, με την οποία το άτομο κρύβει τα συναισθήματά του από τους άλλους και μπορεί να οδηγηθεί σε κατάθλιψη. Είναι συνηθισμένη σε άτομα που έχουν πέσει θύματα εκφοβισμού για παρατεταμένο χρονικό διάστημα στον χώρο της εργασίας και είναι εξίσου βλαβερή με τη στροφή  εναντίον του εαυτού τους.

Από ψυχολογικής πλευράς, οι εκφοβιστές κάνουν τους άλλους να ντρέπονται εντοπίζοντας και στοχεύοντας τις ανασφάλειές τους. Η επίθεση των τους είναι  ουσιαστικά η δική τους ντροπή η οποία στοχεύει τα ευαίσθητα σημεία του θύματος.

Η επίθεση στους άλλους όχι μόνο μειώνει την ντροπή που αισθάνονται οι ίδιοι, αλλά επίσης ενισχύει το αίσθημα της εξουσίας. Παρ’ όλο που μειώνουν τους άλλους σε μια προσπάθεια να νιώσουν καλύτερα, δεν συνειδητοποιούν πόσο άσχημα αισθάνονται για τον εαυτό τους. Μέσα από τη συμπεριφορά τους, τα δικά τους συναισθήματα ανεπάρκειας παραμένουν κρυφά. Η μειωτική συμπεριφορά απέναντι στους άλλους διατηρεί το συναίσθημα της ντροπής ασυνείδητο. Αν ο εκφοβιστής φερθεί υποτιμητικά σε κάποιον συνάδελφό του κι εκείνος του φερθεί με παρόμοιο τρόπο, θα εστιάσει στην άσχημη συμπεριφορά του συναδέλφου του και δεν θα αντιληφθεί ότι ουσιαστικά πρόκειται για μια αντίδραση στη δική του στάση.

Οι ενήλικες στον χώρο εργασίας τους είναι τόσο ευάλωτοι όσο τα παιδιά στην παιδική χαρά, αν παρασυρθούν από τον εκφοβισμό και πιστέψουν ότι υποφέρουν από χαμηλή αυτοεκτίμηση. Οποιαδήποτε προσέγγιση όσον αφορά την αντιμετώπιση του εκφοβιστή δεν θα έχει αποτέλεσμα αν βασιστεί στην πεποίθηση ότι αυτός έχει συνειδητή επίγνωση της ντροπής που νιώθει ή είναι σε θέση να νιώσει τύψεις.

Η αντιμετώπιση των ατόμων αυτών πρέπει να γίνεται με τη βοήθεια των συναδέλφων. Με τον τρόπο αυτό, τα θύματα λαμβάνουν υποστήριξη όσον αφορά τα συναισθήματά τους, δεδομένου ότι διατρέχουν τον κίνδυνο να απομονωθούν. Όταν όλοι μαζί λειτουργήσουν ως ομάδα και συζητήσουν τη συμπεριφορά του συγκεκριμένου ατόμου, τον θέτουν υπό έλεγχο, ενώ ο ίδιος με αυτό τον τρόπο χάνει τη δύναμη να τρομοκρατεί τους άλλους και αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της απομόνωσης.
Οι εκφοβιστές μπορούν να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους μόλις αναπτύξουν την ικανότητα να ανέχονται τη δυσφορία που νιώθουν – αντί να ενεργούν επιθετικά – και μάθουν να διαχειρίζονται θετικά το συναίσθημα της ντροπής.

 

Πηγή: theguardian.com

4 Μύθοι Για Την Κατάθλιψη

4 Μύθοι Για Την Κατάθλιψη

4 Μύθοι Για Την Κατάθλιψη

1.Η κατάθλιψη είναι απλώς μια έντονη και βαθιά θλίψη

Ενώ η βαθιά θλίψη είναι σύμπτωμα της κατάθλιψης, δεν είναι αρκετή από μόνη της για να διαγνωσθεί κάποιος με αυτή την διαταραχή. Το συναίσθημα της θλίψης είναι ένα φυσιολογικό ανθρώπινο συναίσθημα όπως όλα τα άλλα, το οποίο είναι πιθανό να νιώσουμε μετά από ένα δυσάρεστο γεγονός, όπως για παράδειγμα μια απώλεια. Στην κατάθλιψη συνυπάρχουν κι άλλα στοιχεία όπως για παράδειγμα το αίσθημα αναξιότητας, ενοχής, ή αίσθηση πως δεν μπορεί να μας βοηθήσει κανείς. Επίσης, η κατάθλιψη δεν εκδηλώνεται πάντα με λύπη αλλά μπορεί να βιώνεται ως «άδειασμα» , «κενό» ή «απάθεια». Σε κάποιους ανθρώπους και ιδίως στους άνδρες μπορεί να εκφράζεται μέσω ενός διαρκούς εκνευρισμού ή θυμού. Πάντως, ένα από τα βασικότερα συμπτώματα της είναι η απώλεια ευχαρίστησης για το οτιδήποτε, ακόμα και για πράγματα ή ασχολίες που ήταν πριν ευχάριστα.

  1. Όσοι δεν μπορούν να ξεπεράσουν την κατάθλιψη είναι αδύναμοι. Όποιος θέλει, μπορεί.

Η κατάθλιψη είναι μία πολύπλοκη διαταραχή με βιοχημική, ψυχολογική και κοινωνική βάση. Οποιοσδήποτε έχει βιώσει κατάθλιψη, γνωρίζει πως δεν γίνεται να την ξεπεράσεις απλά με τη δύναμη της θέλησης ή της επιτηδευμένης θετικής σκέψης. Η κατάθλιψη φαντάζει σαν κάτι πάνω από τη δύναμη μας, σαν ένα τρομακτικό τέρας που καταβροχθίζει όλη την ενέργεια και τη χαρά της ζωής. Όχι μόνο η συμβουλή «προσπάθησε να το ξεπεράσεις» ή «να σκεφτείς θετικά» δεν βοηθά τον καταθλιπτικό αλλά τον βυθίζει σε μια πιο έντονη δυσαρέσκεια, θυμίζοντας του ότι δεν μπορεί να κάνει αυτό που του ζητείται κι αυτό που λαχταρά και ο ίδιος για τη δική του ζωή. Αυτή η παραδοχή- δεν μπορώ να βγάλω τον εαυτό μου από την θλίψη μέσα στην οποία έχει βουλιάξει-δημιουργεί έντονα συναισθήματα θυμού κι απογοήτευσης απέναντι σε αυτή την «ανικανότητα» του εαυτού καθώς και άγχους για το μέλλον.

  1. Δεν πρέπει να παίρνεις χάπια για την κατάθλιψη γιατί δε θα μπορείς να τα κόψεις και θα εξαρτάσαι από αυτά.

Τα αντικαταθλιπτικά χάπια βοηθούν να εξομαλυνθεί η βιοχημεία του εγκεφάλου η οποία συνδέεται με την κατάθλιψη. Είναι μια λύση για ν’ ανακτήσει κανείς το κίνητρο του και να αρχίσει να υιοθετεί μικρές αλλαγές στη ζωή του. Σε περιπτώσεις σοβαρής κατάθλιψης είναι απαραίτητα για να μπορέσει το άτομο να αποκτήσει κάποια λειτουργικότητα. Εάν χρησιμοποιούνται σωστά και συνοδεύονται από ψυχοθεραπεία καθώς και άλλες αλλαγές στη ζωή, σε πολλές περιπτώσεις, ο θεραπευόμενος μπορεί με την καθοδήγηση του γιατρού του να τα σταματήσει σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Εάν φυσικά τα αντικαταθλιπτικά αποτελούν τη μοναδική θεραπεία είναι πιο πιθανό να χρειαστούν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα αν και αυτό δεν είναι κάτι απόλυτο.

  1. Εάν μιλάω για αυτά που με απασχολούν θα νιώσω χειρότερα, οπότε το αντικαταθλιπτικό χάπι αρκεί.

Η φαρμακευτική αγωγή αν και βοηθητική όπως ειπώθηκε παραπάνω, δεν αρκεί από μόνη της για να επιλύσει το πολύπλοκο πρόβλημα της κατάθλιψης. Ο συνδυασμός με ψυχοθεραπεία είναι κατά κοινή ομολογία η πιο αποτελεσματική θεραπεία. Η ψυχοθεραπεία, βοηθά στο να επεξεργαστούμε δύσκολα συναισθήματα και σκέψεις και στο να χτίσουμε ένα καινούριο νόημα γύρω από αυτά. Κάθε προσέγγιση διαφέρει στον τρόπο που προσπαθεί να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα, όμως το σημαντικότερο είναι πως μας φέρνει σε μεγαλύτερη επαφή με τον εαυτό μας, τα θέλω μας, τους φόβους μας και τα όνειρα μας. Σιγά σιγά μας βοηθά να νιώσουμε πιο πλήρεις και πιο ικανοί στο να διαχειριζόμαστε τις δυσκολίες που μας προκύπτουν. Και ενώ κάποιες φορές η ψυχοθεραπευτική διαδικασία ανασύρει δύσκολα συναισθήματα και αναμνήσεις, άλλες φορές ανασύρει και τα τεράστια αποθέματα δύναμης που έχουμε σαν άνθρωποι. ‘Όλα είναι κομμάτια της εσωτερικής μεταμόρφωσης στην οποία σκοπεύει να καταλήξει.

 

 

 

 

 

 

 

Διαρκώς Κουρασμένος/η; Μια Ψυχολογική Εξήγηση

Διαρκώς Κουρασμένος/η; Μια Ψυχολογική Εξήγηση

Διαρκώς Κουρασμένος/η; Μια Ψυχολογική Εξήγηση

Η κούραση  είναι μια φυσιολογική κατάσταση που νιώθουμε όταν κάνουμε πνευματική ή σωματική εργασία. Μπορεί να αισθανόμαστε κούραση επειδή κοιμόμαστε λιγότερο απ’ ότι χρειάζεται ο οργανισμός μας ή επειδή αναπόφευκτα τα σωματικά και πνευματικά μας αποθέματα καταναλώνονται κατά τη διάρκεια της μέρας.

Κάποιες φορές όμως η αίσθηση της κούρασης είναι εξαιρετικά έντονη, συνεχής και επίμονη. Είναι πιθανόν να μην υποχωρεί μετά από έναν καλό ύπνο ή να έρχεται πολύ γρήγορα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ίσως νιώθουμε πως «σέρνουμε» τον εαυτό μας να κάνει τα πράγματα που πρέπει να κάνει. Πάντα καταλήγουμε με μία αίσθηση εξουθένωσης ακόμα και για εργασίες που αντικειμενικά δεν θα έπρεπε να προκαλούν μια τέτοια αντίδραση. Εάν νιώθετε αυτή την κούραση,  είναι πιθανό να μην μπορείτε να την καλυτερέψετε ακόμα κι αν αφιερώσετε αρκετό χρόνο στο να ξεκουραστείτε και μοιάζει να μην συνδέεται απόλυτα με αυτά που κάνετε ή δεν κάνετε.

 

Υπάρχει ψυχολογική εξήγηση για το αίσθημα διαρκούς εξουθένωσης;

Εάν έχετε αποκλείσει όλα τα ιατρικά αίτια που προκαλούν κόπωση όπως για παράδειγμα αναιμία, διαβήτη, θυροειδή, παρενέργειες από κάποια φάρμακα και άλλα προβλήματα υγείας που έχουν αυτό το σύμπτωμα, εάν τρέφεστε σχετικά καλά και κοιμάστε ένα εύλογο χρονικό διάστημα τη νύχτα, τότε η διαρκής κόπωση που νιώθετε θα μπορούσε να έχει ψυχολογική βάση.

Συχνά αυτή η αίσθηση της εξουθένωσης είναι σύμπτωμα δυσθυμίας, μιας ήπιας αλλά χρόνιας μορφής κατάθλιψης. Ίσως να μην αισθάνεστε εκπληρωμένοι στη ζωή σας και να συνυπάρχει μια αίσθηση κενού, πλήξης και απώλειας ευχαρίστησης. Αυτή η διαρκής έλλειψη ικανοποίησης είναι βαθιά  κουραστική εφόσον είναι σα να μην υπάρχουν αρκετά πράγματα στη ζωή μας για να γεμίσουν τα εσωτερικά μας αποθέματα.

Εάν νιώθετε αυτή τη διαρκή και επίμονη κούραση στη ζωή σας, ίσως θα βοηθούσε ν’ αναλογιστείτε:

  • Πώς είναι οι σχέσεις σας; Νιώθετε εκπλήρωση, αγάπη , στοργή και ασφάλεια; Χαρακτηρίζονται από αμοιβαιότητα; Αισθάνεστε ότι φορτίζετε τις μπαταρίες σας μέσα σε αυτές ή σας στραγγίζουν;
  • Νιώθετε εκπληρωμένοι στη δουλειά σας; Η ότι τουλάχιστον αντλείτε μία βασική ικανοποίηση από αυτή; Η είναι για σας ανυπόφορη και εξουθενωτική; Υπάρχει η ηθική και υλική ανταμοιβή που χρειάζεστε και επιθυμείτε;
  • Είναι οι γενικές συνθήκες της ζωής σας δύσκολες για οποιονδήποτε λόγο έτσι ώστε να απαιτούν από εσάς μεγάλη κατανάλωση ψυχικής ενέργειας; Νιώθετε ότι πρέπει να καταβάλλετε υπερπροσπάθεια;
  • Υπάρχουν συναισθήματα μέσα σας τα οποία έχετε καταπιέσει και συσσωρεύσει χωρίς να εκφράσετε; Θυμός, ίσως φόβος, απογοήτευση; Κάποιες φορές ένα συναίσθημα που δεν εκφράζεται θα βρει άλλους τρόπους για να δηλώσει την παρουσία του και το σώμα είναι ένας από αυτούς.
  • Υπάρχει μέσα σας μία υποκείμενη αίσθηση ότι δεν θέλετε άλλο να προσπαθήσετε; Ότι δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να σας ευχαριστήσει κι επομένως δεν υπάρχει και νόημα στα πράγματα γύρω σας;

Η σωματική κούραση μπορεί να είναι σύμπτωμα μιας ψυχολογικής αποστράγγισης που προέρχεται από χρόνιο στρες η από συνθήκες ζωής/επιλογές που όχι μόνο δεν γεμίζουν τα εσωτερικά μας αποθέματα αλλά τ’ απορροφούν, αφήνοντας μας άδειους κι αποδυναμωμένους.

 

Πως μπορώ να διαχειριστώ αυτήν την κούραση;

Η αίσθηση της κούρασης είναι ένας αγγελιοφόρος με μήνυμα για εμάς:

«Κάτι στη ζωή μου με στερεύει από ψυχολογικά αποθέματα. Κάτι συμβαίνει, κάτι κάνω ή με κάποιον τρόπο σκέφτομαι που απομακρύνομαι από την πηγή της εκπλήρωσης μου. Πρέπει να γεμίσω τ’ άδεια μου αποθέματα. Πρέπει να με φροντίσω»

 

Η φροντίδα γι’ αυτόν τον κουρασμένο εαυτό είναι το πρώτο πράγμα που χρειαζόμαστε. Ίσως είναι να κάνουμε κάτι πρακτικό για εμάς, όπως για παράδειγμα ένα μικρό δώρο, ή να μιλήσουμε στον εαυτό μας με αγάπη και κατανόηση παρά κριτική και θυμό, είτε να μην πιεστούμε να κάνουμε κάτι για το οποίο θα πιέζαμε τον εαυτό μας να κάνει υπό κανονικές συνθήκες. Θα μπορούσαμε επίσης να μιλήσουμε για ένα θαμμένο συναίσθημα ή να αναζητήσουμε στήριξη από κάποιον άλλο άνθρωπο.

Έπειτα, θα βοηθούσε ν’ αναγνωρίσουμε ποια είναι αυτά τα κομμάτια της ζωής μας που μας καταναλώνουν την ενέργεια μας και να κάνουμε μικρά βήματα για την διαχείριση τους. Είναι μία καταπιεστική δουλειά; Μια τοξική σχέση; Θα ήταν χρήσιμο να στρέψουμε την προσοχή μας σε αυτά τα ζητήματα και δούμε πως μπορούμε να τ’ αντιμετωπίσουμε.

Άλλες φορές πάλι, είναι ένας συνδυασμός παραγόντων που έχουν επικρατήσει στη ζωή μας για χρόνια και να μην είναι τόσο απλό ν’ αλλάξουν. Ίσως η κούραση να είναι τόσο έντονη που να μην μπορούμε να δούμε τι θέλουμε. Τότε θα βοηθούσε να επιτρέψουμε περισσότερο χρόνο στον εαυτό μας για να ξεκουραστεί και να φροντιστεί. Και σιγά-σιγά να σκεφτούμε εάν πραγματικά , με κάποιον μαγικό τρόπο εξαφανίζονταν όλα τα εμπόδια και τα δυσάρεστα συναισθήματα, τότε τι θα κάναμε, που θα ήμασταν, τι θα είχε αλλάξει;

 

 

 

μύθοι και αλήθειες για την οριακή διαταραχή προσωπικότητας

Μύθοι και Αλήθειες για την Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας

 

μύθοι και αλήθειες για την οριακή διαταραχή προσωπικότητας

H Μεθοριακή/Οριακή διαταραχή προσωπικότητας (BPD) είναι μια σοβαρή ψυχιατρική πάθηση που χαρακτηρίζεται από ένα μοτίβο ασταθών και θυελλωδών σχέσεων, μια αδιαμόρφωτη αίσθηση ταυτότητας, ένα χρόνιο αίσθημα κενού και πλήξης, ασταθείς διαθέσεις, και κακό έλεγχο των παρορμήσεων σε τομείς όπως το ξόδεμα χρημάτων, το φαγητό, το σεξ και η χρήση ουσιών.

 

Ο φόβος γύρω από μια πραγματική ή φανταστική εγκατάλειψη από τους αγαπημένους είναι μια βαθιά ανησυχία για τα άτομα με οριακή διαταραχή και συχνά είναι αυτό που κρύβεται πίσω από τις καταστροφικές συμπεριφορές τους. Μερικοί άνθρωποι με BPD θα φτάσουν στα άκρα προκειμένου ν ’αποφύγουν αυτό το φόβο, για παράδειγμα, μπορεί ν ’αποπειραθούν αυτοκτονία ή αυτοτραυματισμούς.

 

Τα ακόλουθα είναι τα  πέντε πιο δύσκολα συμπτώματα της BPD:

 

  • προβλήματα με τις σχέσεις (έντονος φόβος εγκατάλειψης, ασταθείς σχέσεις)
  • ασταθή συναισθήματα (συχνή συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, υψηλή συναισθηματική ευαισθησία).
  • ασταθής ταυτότητα (ασαφής αντίληψη του εαυτού, χρόνιο αίσθημα κενού)
  • παρορμητικές και αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές
  • ασταθής τρόπος σκέψης (καχυποψία, τάση να αποκόβονται συναισθηματικά όταν δέχονται πίεση)

Αν και αυτή η διαταραχή μπορεί να φαίνεται εύκολο να αυτό-διαγνωστεί, η  έγκυρη διάγνωση της οριακής διαταραχής  περιλαμβάνει όμως μια εκτενή αξιολόγηση. Η οριακή διαταραχή είναι μια σύνθετη κατάσταση, αλλά με την κατάλληλη θεραπεία οι περισσότεροι άνθρωποι θα παρουσιάσουν βελτίωση μέσα σε ένα χρόνο.

 

Εδώ περιγράφονται μερικές  αλήθειες και  μύθοι σχετικά με την οριακή διαταραχή:

 

ΑΛΗΘΕΙΑ: Πολλοί άνθρωποι που έχουν διαγνωστεί με BPD, επίσης παλεύουν με την κατάθλιψη, τις αγχώδεις διαταραχές, την κατάχρηση ουσιών και τις διατροφικές διαταραχές.

 

ΜΥΘΟΣ: Τα άτομα που έχουν διαγνωστεί με BPD είναι πάντα δύσκολα, είναι πιθανό να είναι επιθετικά , η κατάσταση τους είναι ανίατη και δεν μπορούν να ζήσουν μια ικανοποιητική και παραγωγική ζωή.

Αυτά τα συμπτώματα συνήθως ποικίλλουν σε ένταση. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που διαγιγνώσκονται με BPD είναι πραγματικά πολύ παθιασμένοι, θαρραλέοι, πιστοί, ευαίσθητοι, στοχαστικοί και ευφυείς.

 

ΑΛΗΘΕΙΑ:  Η Οριακή Διαταραχή αναπτύσσεται συνήθως κατά την εφηβεία ή την πρώιμη ενήλικη ζωή. Το ψυχικό τραύμα μπορεί να είναι ένας παράγοντας για την ανάπτυξή της. Η γονική παραμέληση και οι ασταθείς οικογενειακές σχέσεις έχει επίσης αποδειχθεί ότι συμβάλλουν στον κίνδυνο για την ανάπτυξη αυτής της διαταραχής. Άλλες μελέτες δείχνουν ότι η οριακή διαταραχή μπορεί επίσης να έχει μια γενετική συνιστώσα. Θεωρείται ότι τα άτομα μπορεί να κληρονομήσουν την ιδιοσυγκρασία τους, μαζί με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, ιδιαίτερα την παρορμητικότητα και την επιθετικότητα.

 

ΜΥΘΟΣ: Η οριακή διαταραχή είναι ανίατη. Αυτή είναι μια από τις πιο επιβλαβείς παρανοήσεις σχετικά με BPD. Στην πραγματικότητα, ισχύει  το αντίθετο . Οι τρέχουσες μελέτες δείχνουν ότι τα ποσοστά θεραπείας από BPD είναι πολύ υψηλότερες από ό, τι εθεωρείτο μέχρι σήμερα.

 

Η Διαλεκτική- Συμπεριφορική Θεραπεία είναι μία από τις πιο κοινές και αποτελεσματικές θεραπευτικές προσεγγίσεις για την BPD. Αυτή η προσέγγιση διδάσκει ενσυνειδητότητα- mindfulness (προσοχή στην παρούσα στιγμή), διαπροσωπική αποτελεσματικότητα, ανοχή των δύσκολων συναισθημάτων και τρόπους διαχείρισης των συναισθημάτων.

 

Άλλες θεραπευτικές επιλογές περιλαμβάνουν την γνωστική-συμπεριφορική θεραπεία, την ψυχοθεραπεία εστιασμένη  στη μεταβίβαση (TFP) και την θεραπεία σχημάτων. Επιπλέον, τα μέλη της οικογένειας των ατόμων που έχουν διαγνωστεί με BPD μπορούν επίσης να επωφεληθούν από κάποιου είδους θεραπεία. Η οικογενειακή θεραπεία μπορεί να εκπαιδεύσει τα μέλη της οικογένειας και τους αγαπημένους σχετικά με την BPD και να τους εκπαιδεύσει σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να συμβάλλουν στη μείωση των συμπτωμάτων του αγαπημένου τους προσώπου.

 

Η ανάπτυξη μιας ισχυρής θεραπευτικής σχέσης με έναν θεραπευτή που ο οριακός εμπιστεύεται και αισθάνεται ασφαλής είναι ζωτικής σημασίας για την αποτελεσματική θεραπεία της BPD.

Παρακάτω είναι μερικές συμβουλές για την αντιμετώπιση της BPD:

Ζητήστε επαγγελματική βοήθεια και να προσπαθήστε να μείνετε στη θεραπεία ακόμα και όταν νιώθετε αποθαρρυμμένοι.

Ασκηθείτε τακτικά. Η άσκηση έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει τη διάθεση, μειώνει το άγχος καθώς και τα επίπεδα στρες.

Κοιμηθείτε τουλάχιστον επτά με οκτώ ώρες ύπνου κάθε νύχτα. Η επαρκής ανάπαυση βοηθά με τη ρύθμιση της διάθεσης και μειώνει τις απότομες εναλλαγές της διάθεσης.

Εκπαιδεύστε τον εαυτό σας σχετικά με τη διαταραχή. Εξετάστε το ενδεχόμενο να ενταχθείτε σε μια ομάδα υποστήριξης.

Θέστε ρεαλιστικούς στόχους για τον εαυτό σας. Να είστε υπομονετικοί και συμπονετικοί με τον εαυτό σας καθώς προσπαθείτε για την επίτευξη των στόχων σας.

Αναγνωρίστε και να αναζητήστε  καταστάσεις, τόπους και ανθρώπους που σας προσφέρουν ανακούφιση.

 

Πηγή: psychcentral.com

7 πράγματα που ίσως δεν ξέρεις για το άγχος και τις αγχώδεις διαταραχές

7 Πράγματα Που Ίσως Δεν Ξέρεις Για Το Άγχος και Τις Αγχώδεις Διαταραχές

7 πράγματα που ίσως δεν ξέρεις για το άγχος και τις αγχώδεις διαταραχές

Οι αγχώδεις διαταραχές είναι το πιο συχνό πρόβλημα για το οποίο επισκέπτονται οι άνθρωποι κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας. Είναι αντιμετωπίσιμες με ψυχοθεραπεία ή φαρμακοθεραπεία εάν χρειάζεται. Για να κατανοήσουμε καλύτερα το πώς λειτουργεί το άγχος και πως διαιωνίζεται το πρόβλημα, θα πρέπει να γνωρίζουμε πως:

 

  1. Υπάρχουν διάφοροι τύποι αγχωδών διαταραχών:

Η Διαταραχή Πανικού στην οποία παρουσιάζονται ξαφνικές κρίσεις άγχους  με έντονα σωματικά συμπτώματα όπως τρέμουλο, σφίξιμο στο στήθος, αίσθημα παλμών, ζαλάδα, δύσπνοια καθώς και σκέψεις ότι κάτι κακό θα συμβεί όπως ότι το άτομο θα λιποθυμήσει, θα χάσει τα λογικά του ή θα πεθάνει.

Η Διαταραχή Γενικευμένου Άγχους, στην οποία υπάρχει διαρκής ένταση και μη ρεαλιστική ανησυχία για καθημερινές δραστηριότητες η οποία εάν είναι σοβαρής μορφής, παρεμποδίζει το άτομο να είναι λειτουργικό στη ζωή του.

Η Διαταραχή Κοινωνικού Άγχους στην οποία υπάρχει έντονο άγχος για την κοινωνική αλληλεπίδραση πίσω από την οποία κρύβεται η σκέψη πως θα αξιολογηθούν αρνητικά από τους άλλους, θα τους κρίνουν, θα τους απορρίψουν ή ότι θα γίνουν ρεζίλι.

Οι ειδικές φοβίες οι οποίες είναι υπέρμετροι φόβοι αντικειμένων η καταστάσεων, όπως π.χ κλειστοφοβία, φοβία αεροπλάνων κτλ.

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή, η οποία προηγουμένως θεωρούνταν κι αυτή μια αγχώδης διαταραχή ενώ τώρα κατηγοριοποιείται ξεχωριστά, έχει παρόλα αυτά πολύ στενή σχέση με το άγχος στην παθολογική του μορφή. Εδώ το άτομο βασανίζεται από εμμονές οι οποίες του προκαλούν έντονη δυσφορία/άγχος  και στην προσπάθεια να εξουδετερώσει το άγχος αυτό καταφεύγει σε συγκεκριμένα τελετουργικά ή συνήθειες (καταναγκασμούς).

 

  1. Είναι αδύνατο να ελέγξουμε το άγχος και όσο περισσότερο προσπαθούμε να το «νικήσουμε» τόσο περισσότερο αγχωνόμαστε.

Όταν υποφέρουμε από υπερβολικό άγχος, η πρώτη μας ενστικτώδης αντίδραση είναι να προσπαθήσουμε να το διώξουμε, να το σταματήσουμε, να το ελέγξουμε. Μπορεί να χρησιμοποιήσουμε διάφορες στρατηγικές για να το καταφέρουμε-κάποιες βοηθητικές και κάποιες όχι. Οι περισσότερες από αυτές μας δίνουν απλά μια παροδική ανακούφιση κι αργότερα το άγχος επιστρέφει. Όλες οι αποτυχημένες μας προσπάθειες να ελέγξουμε το άγχος, καταλήγουν να αισθανόμαστε απογοήτευση, λύπη ή ακόμα και ντροπή για την «ανικανότητα» μας να το σταματήσουμε. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι ότι, ο λόγος της αποτυχίας μας είναι πως το άγχος είναι ουσιαστικά κάτι που δεν ελέγχεται, κάτι που δεν μπορούμε να νικήσουμε ή να κατατροπώσουμε. Η ιδέα πως δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα συναισθήματα μας είναι κεντρική στη Θεραπεία Αποδοχής και Δέσμευσης ( ACT)  και βέβαια κόντρα στην κοινή λογική. Όμως εάν η πάλη με το άγχος ή οποιοδήποτε άλλο δυσάρεστο συναίσθημα ήταν ένας αποτελεσματικός τρόπος διαχείρισης του προβλήματος, τότε ίσως να είχαμε ήδη θριαμβεύσει.

  1. Η διαχείριση του άγχους δεν είναι θέμα προσωπικής δύναμης και οι άνθρωποι που είναι αγχώδεις δεν είναι απλά αδύναμοι χαρακτήρες.

Εάν πιστεύουμε κάτι τέτοιο είναι επειδή εξακολουθούμε να θεωρούμε πως πρέπει να πολεμήσουμε το άγχος και να το νικήσουμε. Εάν δεν τα καταφέρουμε, σημαίνει πως είμαστε αδύναμοι και πως δεν μπορούμε να επιβληθούμε στον εαυτό μας. Εάν τύχει να βιώνει ένας δικός μας άνθρωπος υπερβολικό άγχος, μπορούμε να του ζητάμε να το πολεμήσει, να χαλαρώσει, να του λέμε ότι όλα είναι στο μυαλό του. Τις περισσότερες φορές, μα τέτοια προσέγγιση αποδυναμώνει τον πάσχοντα, θυμίζοντας του πως δεν τα καταφέρνει. Εάν λοιπόν, η διαχείριση του άγχους δεν είναι θέμα δύναμης και θέλησης, τότε τι βοηθά;

  1. Εάν αντί να παλεύουμε, επιτρέπαμε στο άγχος να πιάσει το χώρο του, εάν το προσεγγίζαμε με φιλικότητα αντί εχθρικότητα, ίσως να έχανε την τρομακτική του υπόσταση.

Σε μια κλασσική μεταφορά που χρησιμοποιείται στη Θεραπεία Αποδοχής και Δέσμευσης, για χρόνια στεκόμαστε πάνω από μια μεγάλη τρύπα, από τη μια μεριά εμείς, από την άλλη το άγχος και τραβάμε και οι δύο το σκοινί για να δούμε ποιος θα νικήσει. Το αποτέλεσμα είναι πως κανένας δεν νικά αλλά όσο περισσότερο τραβάμε, τόσο πλησιάζουμε στη τρύπα. Ας δοκιμάσουμε κάτι καινούριο: Ν’ αφήσουμε το σκοινί, ν’ αποχωρήσουμε από την πάλη.

  1. Αντί να τρέχουμε μακριά από το άγχος, μπορούμε να προχωρήσουμε πιο κοντά σε αυτό που είμαστε.

Μπορούμε να ζήσουμε, αφήνοντας το άγχος να υπάρχει  χωρίς να επικεντρωνόμαστε απόλυτα σε αυτό. Ανακαλύπτοντας τις αξίες μας, τα πράγματα που είναι σημαντικά για εμάς, μπορούμε να αρχίσουμε να ζούμε υπηρετώντας αυτές τις αξίες και θέτοντας στόχους που θα κάνουν τη ζωή μας πληρέστερη. Το άγχος μας, θα υπάρχει αλλά δεν θα είναι το επίκεντρο γύρω από το οποίο θα περιστρέφονται τα πάντα.

  1. Κάθε συναίσθημα, αντιπροσωπεύει μια εσωτερική φωνή που πασχίζει ν’ ακουστεί.

Τι μπορεί να λέει αυτή η φωνή; Ίσως να λέει «Φοβάμαι ότι θα πάθω κακό». Αυτές είναι οι σκέψεις μας και κάποιες σκέψεις μας δεν είναι καθόλου βοηθητικές. Αντιθέτως είναι τρομακτικές, κακόβουλες και μας εμποδίζουν από το να ζούμε τη ζωή που θέλουμε. Εάν μας κυριεύει ένα αρνητικό συναίσθημα, σημαίνει πως ακούμε και πιστεύουμε απόλυτα αυτές τις σκέψεις.

  1. Μπορούμε να εξασκηθούμε στο να μην υπακούμε τις μη-βοηθητικές σκέψεις μας.

Εάν και δεν μπορούμε να σταματήσουμε αυτές τις σκέψεις, μπορούμε να επιλέξουμε να μην τις πιστεύουμε, να μην τις υπακούμε. Εάν λοιπόν το μυαλό μου λέει «Θα γίνω ρεζίλι», μπορώ να εξασκηθώ στο να βλέπω τη σκέψη αυτή για αυτό που είναι-μια σκέψη- κι όχι πραγματικότητα. Εάν την υπακούσω, θα ζώ τη ζωή που θέλω; Αυτό είναι το ερώτημα που είναι χρήσιμο να θέσουμε στον εαυτό μας. Εάν δεν την υπακούσω, τι μπορεί ν’αλλάξει;

ΑΥΤΟΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ: ΠΩΣ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΣΕΤΕ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΣΑΣ

κατάθλιψη-συμβουλευτική στη λεμεσό

Η κατάθλιψη επηρεάζει στις μέρες μας εκατομμύρια ανθρώπους και συναντάται περισσότερο στις δυτικές κοινωνίες ή στις κοινωνίες με δυτικοποιημένες οικονομίες. Σαράντα χρόνια πριν η κατάθλιψη χτυπούσε ανθρώπους γύρω στα σαράντα και πενήντα, σήμερα όμως παρατηρείται και σε ανθρώπους που διανύουν την δεκαετία των είκοσι. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η κατάθλιψη σύντομα θα γίνει το πιο κοινό πρόβλημα υγείας μετά τα καρδιαγγειακά προβλήματα. Υπολογίζεται ότι το 12% των ανδρών και το 20% των γυναικών βιώνουν ένα καταθλιπτικό επεισόδιο κάποια στιγμή στη ζωή τους και ότι το 15 – 39% αυτών που παρουσίασαν κατάθλιψη, παραμένει στην ίδια κατάσταση ένα χρόνο μετά.

Τι είναι η κατάθλιψη;

Η κατάθλιψη είναι κάτι πολύ περισσότερο από χαμηλή διάθεση. Κατά καιρούς, πολλοί άνθρωποι βιώνουν συναισθήματα μελαγχολίας, αλλά συνήθως τα συναισθήματα αυτά υποχωρούν μετά από κάποιες μέρες. Σε αντίθεση με αυτή την «κοινή θλίψη», όταν κάποιος υποφέρει από καταθλιπτική διαταραχή επηρεάζεται όλη του η ζωή, η λειτουργικότητά του και οι σχέσεις με τους γύρω του.

Τα συμπτώματα της κατάθλιψης

Τα συμπτώματα της κατάθλιψης διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κάποιοι βιώνουν περισσότερα και άλλοι λιγότερα συμπτώματα. Επίσης, η σοβαρότητα και η ένταση των συμπτωμάτων είναι μεταβλητή και εξαρτάται από το άτομο αλλά και τη χρονική περίοδο σε σχέση με την έναρξη της διαταραχής.

Δυσκολία συγκέντρωσης και διατήρησης της προσοχής
Απαισιόδοξες σκέψεις για τον εαυτό, τον κόσμο και το μέλλον
Απάθεια, μειωμένη ζωτικότητα και αίσθημα κούρασης
Συναισθήματα θλίψης, άγχους ή κενού
Συναισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης, ενοχής και απελπισίας
Εκνευρισμός και ευερεθιστότητα
Απώλεια της ευχαρίστησης για δραστηριότητες που πριν ήταν ευχάριστες
Αυξημένη ή μειωμένη όρεξη για τροφή
Αϋπνία ή υπερβολικός ύπνος
Σκέψεις αυτοκτονίας
Διάφοροι σωματικοί πόνοι (όπως πονοκέφαλοι ή στομαχόπονοι) χωρίς οργανικά αίτια

Πώς μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου;

Αποδέξου τον εαυτό σου ο,τι κι αν σου συμβαίνει καθώς και την ίδια την εμπειρία σου. Η κατάθλιψη δεν είναι ούτε ντροπή ούτε αδυναμία. Οι περισότεροι άνθρωποι με κατάθλιψη αντιδρούν απέναντι στη θλίψη με τρόπο αυστηρό, ίσως εχθρικό. Η θλίψη είναι ένα συναίσθημα επώδυνο το οποίο δεν θέλουμε να είναι εκεί. Η αντίδραση όμως αυτή στο συναίσθημα της θλίψης είναι ένας από τους παράγοντες που τη διατηρούν. Για αυτό το λόγο, δεν έχει νόημα να παλεύουμε με τη θλίψη σα να ήταν ο χειρότερος εχθρός μας. Η αποδοχή είναι το πρώτο βήμα προς την απελευθέρωση. Σταμάτα να σκέφτεσαι «τι δεν πάει καλά με μένα;», να κατηγορείς και να κριτικάρεις τον εαυτό σου για τα συναιθήματα του. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι απίθανο να σε βοηθήσει να βρείς τη λύση.
Αμφισβήτησε τον αρνητικό τρόπο σκέψης σου. Η κατάθλιψη συνδέεται άμεσα με αρνητικές σκέψεις και καταστροφικές ερμηνείες των εμπειριών μας. Δοκίμασε να δείς την κατάσταση που περνάς με τα μάτια ενός τρίτου. Εάν ένα αγαπημένο σου πρόσωπο περνούσε μια παρόμοια δυσκολία με σένα, θα τους μιλούσες με τον ίδιο τρόπο όπως «μιλάς» εσωτερικά στον εαυτό σου; Βρίσκεις ότι ίσως συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου με έναν τρόπο ιδιαίτερα σκληρό ; Ότι ίσως βλέπεις τα πάντα μέσα από «μαύρα γυαλιά»; Αν ναι, σταμάτα και προσπάθησε να κάνεις σκέψεις που θα σε βοηθήσουν .

Σκέψου εναλλακτικές που θα μπορούσαν να είναι ανακουφιστικές για σένα. Αντικατέστησε την εσωτερική σου ομιλία με περισσότερη συμπόνια και κατανόηση και όχι με σκληρότητα. Σκέψου για τον εαυτό σου με τον ίδιο τρόπο, όπως θα μιλούσες σ’εναν φίλο που θα ήθελες να βοηθήσεις.

Μια ιδέα θα ήταν να κρατήσεις  ένα ημερολόγιο αρνητικών σκέψεων και συναισθημάτων καθώς και των καταστάσεων που νομίζεις ότι τις προκάλεσαν. Όταν η διάθεση σου είναι λίγο καλύτερη, κοίτα ξανά το ημερολόγιο και παρατήρησε τον τρόπο σκέψης που χαρακτηρίζει αυτά που γράφεις. Μήπως παρατηρείς κάποια από τις ακόλουθες μη βοηθητικές συνήθειες σκέψης;

Όλα ή τίποτα (διχοτομική σκέψη): Αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα με απόλυτους όρους όρους, όπως «ποτέ», «τίποτα», «κανένας», «όλοι», «δεν υπάρχει καμμία εναλλακτική»; Π.χ όλα χάθηκαν, δεν κατάφερα τίποτα, κανείς δε με νοιάζεται;

Υπεργενίκευση: Μήπως κρίνοντας από μια μεμονωμένη δυσάρεστη εμπειρία, οδηγείσαι στο συμπέρασμα ότι το ίδιο θα ισχύει και στο μέλλον; Για παράδειγμα, «αφού με απέλυσαν από τη δουλειά μου, δεν είμαι καλός σε αυτό που κάνω και δε θα με προσλάβει ποτέ κανείς».

Ελαχιστοποίηση και μεγιστοποίηση: Τείνεις να υποτιμάς το θετικό και υπερτιμάς το αρνητικό;

Για παράδειγμα, « Μπορεί να είχα κάποιες επιτυχίες στη ζωή, αλλά ήταν λίγες και θέμα τύχης».

Ετικετοποίηση: Βάζεις ετικέτες και ταμπέλες στον εαυτό σου όπως «είμαι μια αποτυχία»;

Διάβασμα μυαλού: Υποθέτεις ότι ξέρεις τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα (συνήθως κάτι αρνητικό);

Καταστροφοποίηση: Τείνεις να σκέφτεσαι ότι θα συμβεί το χειρότερο;

Άρχισε με απλά, μικρά βήματα, χωρίς να πιέζεις υπερβολικά τον εαυτό σου. Ίσως να αισθάνεσαι κούραση και χωρίς ενέργεια, όμως προσπάθησε να μην απομονώνεσαι. Είναι σημαντικό να έχεις γύρω σου ένα υποστηρικτικό δίκτυο από ανθρώπους που εμπιστεύεσαι.

Μίλησε σ’εναν σύμβουλο ή ψυχοθεραπευτή για το πως θα μπορούσες να βοηθηθείς. Η κατάθλιψη είναι μια θεραπεύσιμη διαταραχή, ακόμα κι αν πολλές φορές μοιάζει σαν ένα μακρύ σκοτεινό τούνελ χωρίς έξοδο.

 

Πηγή : www.happymind.gr